ปัง! ปัง!
เสียงปืนสองนัดดังสนั่นขึ้นกะทันหัน ทางแยกของย่านเก่าพลันโกลาหลไปทั้งแถบ
เผยจิ้นชะงักฝีเท้า ก้มมองน้องสาวที่อยู่ข้างกาย
“นั่วนั่ว ไม่ต้องกลัว พี่อยู่นี่”
เผยนั่วนั่วตกใจจนใบหน้าซีดเผือด มือเล็กทั้งสองข้างกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น
เผยจิ้นเงยหน้ามองไป
ตรงทางแยกหน้าร้านอาหารเช้าซึ่งอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึง 50 เมตร มีรถออฟโรดสีดำไร้ป้ายทะเบียนจอดขวางกลางถนน
ข้างกันนั้นมีรถเก๋งสีขาวที่หน้ารถพังยับจากการถูกชน
ชายฉกรรจ์ห้าคนสวมไอ้โม่งสีดำล้อมรถเก๋งไว้หมดแล้ว
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ในมือของทั้งห้าคนมีปืนลูกซองสองลำกล้องตัดสั้นอยู่ครบทุกคน!
“ไสหัวไปให้หมด!”
ชายร่างใหญ่ที่เป็นหัวหน้าตะโกนเสียงดังลั่น
“ใครกล้าโทรแจ้งตำรวจ ฉันยิงทิ้งแน่!”
ป้าคนหนึ่งที่กำลังซื้อผักริมถนนกรีดร้องวิ่งหนี พ่อค้าผลไม้ก็ไม่สนแผงของตัวเองแล้ว
ชั่วพริบตาเดียว ถนนทั้งสายก็วุ่นวายราวกับตลาดแตก
เผยจิ้นหรี่ตาลง
“เอาเรื่องเหมือนกันนะ กลางวันแสก ๆ ถือปืนปล้นกันเลยเหรอ?”
เขาคลุกคลีอยู่ที่สถานีตำรวจย่านเก่ามาสามปี เจอพวกขโมยไก่ขโมยหมามาไม่น้อย แต่คนที่กล้าถือปืนลูกซองอาละวาดกลางเมืองแบบนี้มีไม่กี่คนจริง ๆ
แต่ไม่นานเขาก็พบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
โจรทั้งห้าไม่ได้สนใจร้านค้ารอบข้างเลย
เป้าหมายของพวกมันมีเพียงอย่างเดียว
คนในรถเก๋งสีขาว!
ปัง!
ประตูรถถูกถีบเปิดอย่างแรง
หญิงสาวผมสั้นเรียบร้อยในชุดสูทสีดำพลิกตัวออกมาจากรถ
เธอรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสวยเย็นชา มือขวาถือปืนพกประจำการอยู่กระบอกหนึ่ง
ทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอก็ยิงใส่โจรที่อยู่ข้างรถออฟโรด
“ตำรวจ! วางอาวุธลง!”
ชายร่างใหญ่หัวหน้ากลุ่มหลบไปหลังรถ แล้วด่ากราด
“นังตัวดี! ยังกล้าสู้กลับอีกเหรอ?”
“ยิงมัน!”
ปัง! ปัง!
เสียงปืนลูกซองคำรามกึกก้อง
กระจกหน้ารถเก๋งสีขาวแตกกระจายทันที ประตูรถพรุนไปด้วยรูจากกระสุน
หญิงสาวรีบหดตัวกลับไปหลบหลังท้ายรถ
เผยจิ้นขมวดคิ้วเมื่อเห็นภาพนั้น
ผู้หญิงคนนี้ยิงปืนแม่น แถมยังตอบสนองไวด้วย
เสียดายที่อีกฝ่ายมีปืนลูกซองถึงห้ากระบอก กดดันจนเธอโงหัวไม่ขึ้น
ที่แย่กว่านั้นคือด้านหลังรถไม่มีทางหนี
ถ้ายื้อกันต่อไป เธอคงไม่รอดแน่
ตอนนี้ เยี่ยนหรูซวงที่หลบอยู่ท้ายรถกัดฟันแน่น
วันนี้เธอเพิ่งมาถึงหลงไห่ เตรียมไปรายงานตัวที่สถานีตำรวจเมือง
ใครจะคิดว่าระหว่างทางจะถูกดักสังหารด้วยปืน!
รองผู้กำกับสำนักงานตำรวจคนใหม่อย่างเธอยังไม่ทันเข้าห้องทำงาน ก็ถูกพวกเดนตายห้าคนดักไว้ที่ปากทางย่านเก่าเสียแล้ว
เหลวไหลสิ้นดี!
“พวกแกเป็นใครกันแน่?”
เยี่ยนหรูซวงตวาดถาม
“กล้าทำร้ายตำรวจกลางเมือง รู้ไหมว่าจะเจออะไร?”
“เจออะไรน่ะเหรอ?”
หัวหน้าโจรแสยะยิ้ม
“วันนี้ฉันมาเพื่อส่งแกไปลงนรก!”
พูดจบ เขาก็ยกปืนขึ้นทันที
เยี่ยนหรูซวงรีบก้มหลบ
ตูม!
กระจกท้ายรถระเบิดแตกเป็นเสี่ยง ๆ
ลูกกระสุนเฉี่ยวไหล่เธอ ฉีกผ้าสูทจนขาด เลือดซึมออกมาทันที
เยี่ยนหรูซวงครางด้วยความเจ็บ
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความแจ้งพิกัดเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว
แต่บริเวณใกล้เคียงมีคนอยู่เต็มไปหมด เธอไม่กล้าเสี่ยงพุ่งออกไป
อีกด้านหนึ่ง
เผยจิ้นจูงนั่วนั่วถอยไปริมถนนแล้ว
เขาพาน้องสาวไปหลบหลังผนังคอนกรีตรับน้ำหนักด้านข้างร้านอาหารเช้า ก่อนจะย่อตัวลงตรวจดูว่าเธอบาดเจ็บหรือไม่
“นั่วนั่ว พี่จะเล่นเกมกับเธอเกมหนึ่งนะ”
เด็กหญิงตัวน้อยขอบตาแดงก่ำ เงยหน้ามองเขา
“เดี๋ยวอยู่ตรงนี้ ปิดหู หลับตา แล้วนับถึง 100”
เผยจิ้นตบศีรษะเธอเบา ๆ
“ถ้าพี่ยังไม่เรียก ห้ามออกมาเด็ดขาด จำได้ไหม?”
เผยนั่วนั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแรง ๆ
เผยจิ้นยิ้มให้
“เด็กดี คืนนี้พี่ให้ซี่โครงเพิ่มอีกสองชิ้น”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นมองไปทางแยก
เดิมทีเขาตั้งใจจะพาน้องสาวกลับบ้านไปทำอาหาร ไม่นึกว่าจะมาเจอเรื่องบ้าบอนี่เข้า
เขาไม่ได้อยากยุ่งเรื่องชาวบ้านเลย
แต่พวกเวรนี่ถือปืนลูกซองยิงมั่วซั่ว ถ้ากระสุนหลงมาโดนนั่วนั่วจะทำยังไง?
คิดถึงตรงนี้ แววตาของเผยจิ้นก็เย็นลง
“อยากตายก็หาที่ตายให้มันดี ๆ หน่อยสิ”
จังหวะนั้นเอง เจ้าของร้านอาหารเช้ากำลังจะเก็บร้าน
ในกระทะยังมีปาท่องโก๋ที่เพิ่งทอดเสร็จอยู่สองสามชิ้น ไอร้อนลอยกรุ่น
เผยจิ้นเดินเข้าไปหา
“เถ้าแก่ ปาท่องโก๋ขายยังไงครับ?”
เจ้าของร้านตกใจจนหน้าซีด
“เสี่ยวเผย! ป่านนี้แล้วยังคิดจะกินอีกเหรอ?”
“คนเราต้องกินข้าวถึงจะมีแรงนี่ครับ”
เผยจิ้นยิ้มพลางควักเงินสองหยวนออกมา
“เอาหนึ่งชิ้นครับ เพิ่งทอดเสร็จใช่ไหม?”
เจ้าของร้านมองปากกระบอกปืนที่อยู่ไกลออกไป มือสั่นระริก
“รีบพานั่วนั่วไปหลบเร็ว!”
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่”
เผยจิ้นหยิบปาท่องโก๋ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
เปลือกสีเหลืองทอง เพิ่งตักขึ้นจากกระทะ น้ำมันร้อนจนควันฉุย
เขาชั่งน้ำหนักในมือสองสามที แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“ไม่เลว ทอดได้กำลังดี”
เจ้าของร้านถึงกับอึ้งไปเลย
ปกติไอ้หนุ่มนี่จะทำตัวเหลวไหลยังไงก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้ข้างนอกมีคนยิงปืนอยู่แท้ ๆ ยังมีอารมณ์มาวิจารณ์ปาท่องโก๋อีกเหรอ?
ขณะเดียวกัน สถานการณ์ตรงทางแยกก็เลวร้ายลงอีกครั้ง
เยี่ยนหรูซวงพยายามย้ายตำแหน่งจากท้ายรถ
แต่พอเธอโผล่ออกมาได้แค่ครึ่งตัว ปืนลูกซองสามกระบอกก็เล็งมาพร้อมกัน
“อย่าขยับ!”
“ขยับอีกก็ยิงให้ตาย!”
เยี่ยนหรูซวงจำต้องถอยกลับไป
เธอกัดฟันแน่น เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
หัวหน้าโจรกวาดตามองรอบ ๆ แล้วจู่ ๆ ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ข้างร้านอาหารเช้า
หมอนั่นใส่เสื้อเชิ้ตราคาถูก สวมรองเท้าผ้าคู่เก่า
ในมือยังถือปาท่องโก๋อยู่อีกชิ้น!
ชายร่างใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็เดือดดาลขึ้นมา
“เฮ้ย! ไอ้คนทางนั้น!”
“ไม่เห็นหรือไงว่าฉันถือปืนอยู่? ยังยืนดูสนุกอยู่อีก!”
เผยจิ้นเหลือบตาขึ้นมอง
“เห็นแล้ว”
“เห็นแล้วยังไม่ไสหัวไปอีก?!”
เผยจิ้นกัดปาท่องโก๋ไปคำหนึ่ง
“เพื่อน พวกนายยิงกันไป แต่อย่ายิงมาทางโรงเรียนแถวนี้”
“มีเด็กอยู่”
หัวหน้าโจรราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต
“แกเป็นใครถึงกล้ามาสั่งฉัน?”
เขาหันปากกระบอกปืนมาทางเผยจิ้นอย่างฉับพลัน
“เชื่อไหมว่าฉันจะส่งแกไปลงนรกก่อน!”
เยี่ยนหรูซวงหน้าเปลี่ยนสีทันที
“รีบหลบเร็ว!”
เธอไม่คิดเลยว่าจะยังมีประชาชนทั่วไปกล้าพูดกับโจรติดอาวุธในสถานการณ์แบบนี้
แต่ในวินาทีถัดมา
รอยยิ้มบนใบหน้าของเผยจิ้นหายไป
เขามองนั่วนั่วที่หลบอยู่หลังผนัง
แล้วหันไปมองปืนลูกซองที่กำลังเล็งมาทางนี้
“เมื่อกี้ฉันพูดไปแล้วใช่ไหม?”
“อย่ายิงมาทางเด็ก”
หัวหน้าโจรสบถพลางก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
“ฉันจะยิงแล้วแกจะทำอะไรฉันได้?”
เขายกปากกระบอกปืนขึ้น
เผยจิ้นขยับตัว
ไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า
เขาสะบัดมือขวา!
ฟิ้ว!
ปาท่องโก๋ครึ่งชิ้นที่ยังร้อนระอุลอยพุ่งออกไป!
หัวหน้าโจรเห็นเพียงเงาสีเหลืองวาบผ่านหน้า
เพี๊ยะ!
ปาท่องโก๋แปะเข้ากลางหน้าเขาอย่างพอดิบพอดี!
น้ำมันร้อนลวกซึมผ่านช่องตาของไอ้โม่งเข้าไป เศษปาท่องโก๋เปื้อนปิดตาทั้งสองข้าง
“อ๊าก!!!”
ชายร่างใหญ่ร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด!
ปืนลูกซองในมือหล่นกระแทกพื้นดังปัง
เขากุมหน้า กระโดดพล่านไปมา ก่อนจะลงไปกลิ้งกับพื้นเพราะความเจ็บปวด
“ตาฉัน!”
“ร้อนจะตายอยู่แล้ว!”
“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย?!”
โจรอีกสี่คนยืนอึ้งอยู่กับที่
เยี่ยนหรูซวงก็ตะลึงจนพูดไม่ออก
เธอเคยเห็นคนใช้ปืนพก เคยเห็นคนใช้มีดสั้น กระทั่งคนใช้ก้อนอิฐทำร้ายตำรวจก็ยังเคยเห็น
แต่คนที่ใช้ปาท่องโก๋ครึ่งชิ้นเป็นอาวุธลับ เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต!
ที่เหลวไหลยิ่งกว่าคือ อีกฝ่ายเล่นงานโจรติดอาวุธจนล้มลงได้จริง ๆ!
เผยจิ้นก้มมองปาท่องโก๋ครึ่งชิ้นที่เหลือในมือ
“จิ๊ น่าเสียดาย”
“ตั้งสองหยวนแน่ะ”
เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย
“ฉันว่า พวกนายพอได้แล้ว”
“ทำให้น้องสาวฉันตกใจ เรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ หรอก”
ในที่สุดโจรทั้งสี่ก็ได้สติ
“แม่งเอ๊ย! ฆ่ามัน!”
ปืนลูกซองสีดำสนิททั้งสี่กระบอกหันปากกระบอกเล็งใส่เผยจิ้นพร้อมกัน!
เผยจิ้นถอนหายใจ
แล้วคว้าม้านั่งเตี้ยไม้เนื้อแข็งเก่า ๆ จากข้างแผงอาหารเช้าขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ