“ฆ่ามัน!”
ปืนล่าสัตว์สี่กระบอกจ่อไปทางเผยจิ้นพร้อมกัน
เผยจิ้นชั่งน้ำหนักเก้าอี้เตี้ยไม้เนื้อแข็งในมือ ก่อนแววตาจะเย็นเยียบลงทันที
“พวกนายเนี่ย เอาปืนมาขู่เด็ก ยังภูมิใจกันได้อีกเหรอ?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็สะบัดข้อมืออย่างแรง!
ฟู่!
เก้าอี้เตี้ยไม้พุ่งแหวกอากาศออกไป!
ปัง!
โจรอันธพาลที่เหนี่ยวไกก่อนรู้สึกได้ว่าลำกล้องสั่นสะเทือน ปืนล่าสัตว์ทั้งกระบอกถูกกระแทกจนเบนออกด้านข้าง
ตูม!
กระสุนลูกปรายกระแทกกำแพงปูนข้าง ๆ อย่างจัง เศษหินกระเด็นไปทั่ว!
“เชี่ย!”
โจรคนนั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัว เผยจิ้นก็พุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
เร็ว!
เร็วเสียจนมองท่าไม่ทัน!
เผยจิ้นชูนิ้วมือขวาชิดกัน จิ้มเข้าที่ลำคอด้านหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะยกเข่ากระแทกชายโครงอย่างต่อเนื่อง!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังชัดจนบาดหู
โจรคนนั้นเบิกตาโพลง ปืนล่าสัตว์ในมือหลุดร่วงลงทันที ร่างทั้งร่างงอตัวเหมือนกุ้ง
เผยจิ้นคว้าคอเสื้อเขาไว้ได้พอดี แล้วเหวี่ยงไปด้านข้าง
ปัง!
ชายร่างกำยำหนักกว่า 90 กิโลกรัมพุ่งชนถังขยะข้างร้านอาหารเช้าจนล้มคว่ำ
“คนแรก”
เผยจิ้นพูดเสียงเรียบ
ราวกับเมื่อครู่แค่โยนถุงขยะทิ้งอย่างส่งเดช
โจรอันธพาลอีกสามคนหรี่ตาลงทันที
“บ้าเอ๊ย! ยิงพร้อมกัน!”
แต่พวกเขาเพิ่งยกปืนขึ้น ก็พบว่าพวกเดียวกันขวางแนวยิงอยู่แล้ว
เผยจิ้นไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาปรับตำแหน่ง
เขาขยับเท้าพลาดจังหวะหนึ่ง ก่อนแทรกตัวเข้าไปชิดด้านข้างของโจรคนที่สอง
อีกฝ่ายรีบหันปากกระบอกปืนมา
เผยจิ้นใช้มือซ้ายดึงแขนเขาไว้ แล้วพุ่งไหล่ขวากระแทกออกไป!
กร๊อบ!
ข้อไหล่หลุด!
ชายคนนั้นร้องโหยหวนพลางงอตัว เผยจิ้นฉวยข้อมือเขาไว้ แล้วบิดกลับด้าน!
เสียงกระดูกแตกดังขึ้นอีกครั้ง!
“อ๊าก!”
โจรอันธพาลเจ็บจนทรุดเข่าลงกับพื้น
เผยจิ้นยกเท้าเตะปืนล่าสัตว์ลงไปในร่องระบายน้ำข้างถนน ก่อนจะซ้ำด้วยเข่ากระแทกอย่างฉับไว
ตุ้บ!
คนที่สองหมดสภาพต่อสู้โดยสิ้นเชิง
ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึง 5 วินาที
เยี่ยนหรูซวงที่หลบอยู่หลังรถเก๋งมองจนตาค้าง
เมื่อครู่เธอยังคิดอยู่เลยว่า ชายหนุ่มที่สวมรองเท้าผ้าเก่า ๆ คนนี้คงถูกยิงพรุนตายแน่
แล้วผลล่ะ?
โจรถือปืนสองคนล้มลงในพริบตา!
แถมอีกฝ่ายไม่มีแม้แต่อาวุธดี ๆ สักชิ้น!
“นี่มันวิชาต่อสู้อะไรกัน?!”
เธอหลุดปากถามออกมา
เผยจิ้นไม่สนใจเธอเลยสักนิด
เพราะโจรคนที่สามยกปืนพุ่งเข้ามาแล้ว
“ไปตายซะ!”
เผยจิ้นขมวดคิ้ว
“พวกนายเปลี่ยนประโยคพูดบ้างไม่ได้หรือไง?”
เขาย่อตัวหลบพานท้ายปืนที่ฟาดเข้ามา ก่อนจะเตะเข้าด้านข้างเข่าของอีกฝ่ายทันที!
กร๊อบ!
ชายคนนั้นร้องโหยหวนพลางทรุดเข่าลง
เผยจิ้นฉวยปืนล่าสัตว์มาได้ แล้วโยนทิ้งไปยังที่โล่งไกล ๆ ก่อนหันกลับมาตวัดศอกกระแทกไหล่ของอีกฝ่าย
คนที่สามล้มลง!
ตั้งแต่เริ่มลงมือจนถึงตอนนี้ เพิ่งผ่านไปสิบกว่าวินาที
โจรอันธพาลคนสุดท้ายที่ยังยืนอยู่ตื่นตระหนกจนแทบเสียสติ
เดิมทีเขาคิดว่าวันนี้แค่ดักฆ่าผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น
ใครจะคิดว่าระหว่างทางจะมีตัวประหลาดแบบนี้โผล่มา!
“อย่าเข้ามา!”
ชายร่างกำยำประคองปืนไว้ด้วยสองมือ เสียงสั่นจนผิดเพี้ยน
“ฉันกล้ายิงจริง ๆ นะโว้ย!”
เผยจิ้นเหลือบมองปากกระบอกปืน
แล้วมองกำแพงปูนรับน้ำหนักข้างร้านอาหารเช้า
นั่วนั่วหลบอยู่ตรงนั้น
แววตาของเขาเย็นเยียบลงโดยสิ้นเชิง
“ฉันเตือนพวกนายไปแล้ว”
“อย่ายิงไปทางเด็ก”
ชายร่างกำยำกัดฟันเหนี่ยวไก
แต่ในชั่วพริบตานั้น เผยจิ้นก็พุ่งเข้าประชิดตัวแล้ว!
เพี๊ยะ!
ปากกระบอกปืนถูกปัดเบนออกอย่างแรง
ตูม!
กระสุนลูกปรายยิงป้ายโฆษณาริมถนนจนแตกกระจาย
วินาทีต่อมา
เผยจิ้นคว้าตัวปืนไว้ แล้วฉวยจังหวะกระชากอีกฝ่ายเข้ามาหาตัว
กร๊อบ! กร๊อบ!
เสียงกระดูกลั่นติดกันสองครั้ง!
แขนทั้งสองข้างของชายร่างกำยำห้อยลงในท่าทางผิดรูป
“มือฉัน!”
เขาร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด
เผยจิ้นยกเข่ากระแทกขึ้น
ปัง!
เท้าทั้งสองข้างของชายร่างกำยำลอยพ้นพื้น ก่อนร่างจะร่วงกระแทกพื้นปูนหน้าร้านอาหารเช้าอย่างแรง
เขาลุกขึ้นมาไม่ได้อีก
“สี่คน”
เผยจิ้นปัดมือไปมา
“ยังเหลืออีกคน”
เขาค่อย ๆ หันกลับไป
โจรหัวโจกที่ถูกปาท่องโก๋ร้อน ๆ โปะหน้าไว้ ตอนนี้ฝืนลุกขึ้นมาได้แล้ว
ดวงตาบวมแดง บนหมวกคลุมหัวเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน
เขาเพิ่งแตะปืนล่าสัตว์ที่ตกอยู่บนพื้น เสียงเนือย ๆ ก็ดังขึ้นข้างหู
“เพื่อน หาอะไรอยู่เหรอ?”
โจรหัวโจกเงยหน้าพรวด
รองเท้าผ้าสีดำราคา 10 หยวนข้างหนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
“แก!”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นที่เอว
เผยจิ้นถอนหายใจ
“ทำไมยังไม่จำอีก?”
ปัง!
เตะไปทีเดียว!
มีดสั้นพร้อมฝักกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร
จากนั้นเผยจิ้นก็คว้าแขนเขาไว้ แล้วออกแรงเพียงเล็กน้อย
กร๊อบ!
“อ๊าก!”
โจรหัวโกรกร้องโหยหวนพลางทรุดเข่าลง
เผยจิ้นไม่หยุดมือ
เขาลงมือฉับไวอีกหลายครั้ง จนอีกฝ่ายหมดความสามารถในการขัดขืนโดยสิ้นเชิง
ตุ้บ!
โจรคนสุดท้ายทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง
ทั้ง 5 คน
ล้มกันหมด!
ถนนเก่าทั้งสายพลันเงียบลง
เหลือเพียงเสียงร้องโหยหวนของพวกโจรที่ดังสลับกันไปมา
เผยจิ้นก้มมองนาฬิกาดิจิทัล
28 วินาที
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ
“ใช้ได้ ยังไม่ฝืดมือ”
อีกด้านหนึ่ง เยี่ยนหรูซวงพยุงรถเก๋งไว้ ก่อนค่อย ๆ ทรุดนั่งลงกับพื้น
เธอมอง 28 วินาทีที่เพิ่งผ่านไปบนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วนิ่งค้างไปทั้งตัว
โจรอาชีพ 5 คน!
ปืนล่าสัตว์ลำกล้องคู่ตัดสั้น 5 กระบอก!
กลับถูกชายหนุ่มสวมรองเท้าผ้าเก่าคนเดียวจัดการจนล้มหมดภายใน 28 วินาที!
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ เธอเห็นชัดเต็มตาเมื่อครู่นี้
ทุกครั้งที่ชายคนนี้ลงมือ ดูราวกับรู้ล่วงหน้าว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรต่อ
ไม่มีท่าทางหวือหวา
ไม่มีการหยั่งเชิงเกินจำเป็น
ท่าหนึ่งต่อเนื่องไปอีกท่าหนึ่ง สะอาดหมดจดราวกับทำงานบนสายพาน!
เยี่ยนหรูซวงฝืนตัวเดินเข้าไปใกล้ แล้วตรวจดูอาการบาดเจ็บของโจรคนหนึ่ง
จากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
กระดูกข้อมือ ข้อไหล่ ซี่โครง
ถูกเล่นงานอย่างแม่นยำทุกจุด!
ทั้ง 5 คนมีกระดูกหักรวมกันถึง 18 จุด!
แต่ไม่มีจุดไหนกระทบอวัยวะสำคัญจนเป็นอันตรายถึงชีวิต พวกเขาแค่ถูกความเจ็บปวดและบาดแผลจำกัดการเคลื่อนไหวไว้
นี่มันการตีกันข้างถนนตรงไหนกัน?
ชัด ๆ ว่าเป็นวิชาแยกชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์ที่เชี่ยวชาญจนชวนขนลุก!
แต่เผยจิ้นไม่มีอารมณ์มาชื่นชมผลงานตัวเอง
เขาเดินไปหน้าร้านอาหารเช้า แล้วเก็บเก้าอี้เตี้ยไม้ที่แตกกระจายขึ้นมา
“เถ้าแก่ ขอโทษจริง ๆ นะครับ”
“เก้าอี้ตัวนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?”
เจ้าของร้านอาหารเช้าอ้าปากค้างอยู่นาน แต่พูดอะไรไม่ออก
เผยจิ้นหยิบเงิน 20 หยวนวางไว้บนโต๊ะ
“ส่วนที่เกินถือว่าชดใช้ค่าปาท่องโก๋นะครับ”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินไปทางหลังกำแพงปูน
“นั่วนั่ว เกมจบแล้ว!”
เด็กหญิงลืมตาขึ้นทันที
พอเห็นว่าพี่ชายปลอดภัยดี เธอก็รีบพุ่งเข้ามาหา
เผยจิ้นย่อตัวลง ยิ้มพลางอุ้มเธอขึ้นมา
“ไปซื้อซี่โครงกัน!”
เขาจูงมือน้องสาวแล้วหันหลังเดินจากไป
แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง
“หยุด!”
เยี่ยนหรูซวงฝืนควักบัตรตำรวจออกมา อดกลั้นความเจ็บปวดที่ไหล่ แล้วตะโกนเสียงเข้มว่า
“หยุด! ฉันเป็นรองผู้กำกับสำนักงานความมั่นคงสาธารณะเมือง เยี่ยนหรูซวง นายชื่ออะไร?!”