“น...นายจะทำอะไรกันแน่”
น้ำเสียงของผู้อำนวยการสั่นเครือ ไม่หลงเหลือท่าทางเย่อหยิ่งเย็นชาเมื่อครู่
“จะฆ่าหรือจะเชือดก็ทำให้มันจบ ๆ ไป!”
“ฆ่าเธอ?”
หลินเฟิงส่ายหน้า ทำสีหน้าเหมือนถูกเข้าใจผิด
“ฉันไม่ฆ่าเธอหรอก ก็แค่จะชวนเธอเปลี่ยนที่ทำงาน”
ว่าแล้วก็หยิบถุงจับวิญญาณออกมา เตรียมยัดผู้อำนวยการเข้าไป
ทันใดนั้น—
“เดี๋ยวก่อน!”
ผู้อำนวยการกรีดร้องลั่น น้ำเสียงร้อนรน
“อย่า... ฉัน... ฉันทำสัญญากับคุณได้!”
หลินเฟิงชะงัก เลิกคิ้วมองเธอ
“สัญญา?”
“ใช่! สัญญาวิญญาณ!”
ผู้อำนวยการหญิงรีบพูดรัวเร็ว กลัวว่าถ้าพูดช้าจะถูกยัดใส่ถุง
“ฉันเป็นวิญญาณพิศวงระดับ C นะ ฉันช่วยคุณสู้ได้! นำทางให้ได้! แถมยัง...”
เธอกัดริมฝีปาก ใบหน้าที่ซีดเผือดกลับมีรอยแดงระเรื่อประหลาด น้ำเสียงก็ออดอ้อนขึ้นมา
“ฉะ...ฉันยัง...ปรนนิบัติคุณได้ด้วย”
พูดพลางพยายามยืดอกขึ้น ทั้งที่ถูกมัดกลมเป็นข้าวต้มมัด—แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย
ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาว คอเสื้อเดรสสีดำแย้มออก เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเรียวสวย
ดวงตาเรียวหลังแว่นกรอบทองบัดนี้ฉ่ำวาว แฝงไว้สามส่วนวิงวอน สามส่วนเย้ายวน และอีกสี่ส่วนออดอ้อนน่าสงสาร
[จำนวนคนดูในห้องไลฟ์: 90123 คน]
ข้อความแชทเดือดพล่านในพริบตา:
“เชี่ย! ผอ. ยอมจำนนแล้ว?!”
“ใช้มารยายั่วยวนด้วย?!”
“พล็อตเรื่องนี้ไม่คาดคิดมาก่อน!”
“ผอ.: สู้ไม่ได้ก็เข้าร่วมดิ!”
“ปรนนิบัติ? ยังไงอะ? ขอละเอียด!”
“บนนั้นระวังหน่อย ห้องไลฟ์จะโดนแบนเอา!”
“ว่าแต่... ผอ. หน้าตา หุ่น บุคลิกขนาดนี้... เจริญหูเจริญตาจริง ๆ!”
“ท่านผู้เฒ่าคลุมดำคงไม่ใจไหวหรอกนะ?”
หลินเฟิงใจไหวจริง ๆ
เขาลูบคาง ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอย่างรวดเร็ว
อย่างแรก คราวนี้จับวิญญาณมามากพอแล้ว
เจ็ดสิบเจ็ดตน รวมผู้อำนวยการก็เจ็ดสิบแปด