เวลาผ่านไปทีละนาที
ตีสามครึ่ง
ในที่สุดประตูใหญ่แผนกฉุกเฉินก็มีเสียงดังขึ้น
“เอี๊ยด——”
ประตูถูกผลักออกเป็นช่องว่าง
ผีชายตัวหนึ่งสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มีน้ำหยดติ๋ง ๆ ชะโงกหน้ามองลอดเข้ามา
ท่าทางอายุสามสิบกว่า ใบหน้าบวมเป่งเพราะแช่น้ำ ลูกตาถลนออกมา มีรอยรัดชัดเจนบนคอ—เป็นผีตายน้ำของแท้
“มี…มีหมอมั้ยครับ?”
ผีตายน้ำเสียงแหบพร่า
“คอผมไม่ค่อยดี…สำลักน้ำ…”
เขาเดินเข้ามาในห้องโถง เห็นหลินเฟิงหลังเคาน์เตอร์ต้อนรับ และ…ไป๋เวยที่กำลังนวดบ่าอยู่ด้านหลังหลินเฟิง
ผีตายน้ำนิ่งงัน
ผู้อำนวยการไป๋?
เธอทำไมมานวดให้มนุษย์คนหนึ่ง?
แถมท่าทางยัง…นอบน้อมขนาดนั้น?
“รักษาโรคเหรอ?”
หลินเฟิงลืมตาขึ้น ชี้ไปที่เก้าอี้ข้าง ๆ
“นั่งลงก่อน เป็นอะไรมา?”
ผีตายน้ำนั่งลงตามสัญชาตญาณ ตะกุกตะกัก
“เจ็บ…เจ็บคอ…ลมปราณไอหยินไหลเวียนไม่สะดวก…”
“อ้าปาก ฮ้า——”
หลินเฟิงหยิบไม้กดลิ้น—ที่หยิบมาจากห้องยา ดูที่คอผีตายน้ำ
“บวมน้ำรุนแรง ไอหยินคั่งค้าง”
เขาหันไปพูดกับหวงเฉียง
“เสี่ยวหวง ตัวนี้ยกให้นายละ มัดดี ๆ นะ คอมันมีแผล อย่ารัดแน่นนัก”
หวงเฉียง: “…หา?”
ผีตายน้ำ: “???”
“เดี๋ยว…เดี๋ยวก่อน!”
ผีตายน้ำลุกพรวดขึ้นมา
“ผมมารักษาไม่ใช่เหรอ? จะมามัดผมทำไม?”
“อ้อ โรงพยาบาลเราช่วงนี้เปิดตัวโหมดใหม่ ‘การรักษาแบบพักค้าง’”
หลินเฟิงพูดโกหกหน้าตาย
“ผู้ป่วยทุกคน ต้องพักค้างเพื่อสังเกตอาการ เอ้า เสี่ยวหวง พาไปทำเรื่องพักค้าง”
หวงเฉียงถึงได้สติดึงโซ่คล้องวิญญาณเข้าประชิด