[ก่อนอื่น สวัสดีปีใหม่ทุกคน!]
[ต่อไป ขอบคุณทุกกำลังใจ! เมื่อวานยอดเร่งตอนทำลายสถิติอีกแล้ว เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว เกือบสามพัน! ไม่มีอะไรตอบแทน! นอกจากระเบิดตอน!]
[เริ่มวันนี้ เปิดโหมดระห่ำ! ขั้นต่ำวันละสี่ตอน ถ้าฟิตพอจะพยายามห้าตอน! ขอบคุณทุกคนอีกครั้ง!]
……
โรงแรมเวินซิน ชั้นสาม หน้าห้อง 301
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
นิ้วเรียวขาวของไป๋เวยเคาะเบา ๆ บนประตูห้อง 3 ท่วงท่าสง่างาม ราวกับมาเยี่ยมเพื่อนเก่า
หลังสามเสียง มีเสียงไอแหบพร่าจากข้างใน
“แค่ก ๆ… ใครน่ะ”
เสียงแหบแห้งเจือจังหวะยานของคนเฒ่าคนแก่
“พนักงาน บริการอาหารดึกค่ะ”
ไป๋เวยตอบเรียบนิ่ง นัยน์ตาหลังแว่นกรอบทองวาบแสงหม่น
ในห้องเงียบไปหลายวินาที
จากนั้น ประตูล็อกดัง “กึก” เบา ๆ ประตูไม้หนาค่อย ๆ เผยอเปิดเข้าด้านใน
ใบหน้าแก่กร้านด้วยรอยย่นโผล่พ้นช่องประตู
นั่นคือชายชราอายุราวเจ็ดสิบหรือแปดสิบปี ผมบางเป็นหย่อมขาว จุดด่างดำแห่งวัยร่วงปรายบนผิวหน้าเหมือนใบไม้แห้ง ดวงตาขุ่นมัวหรี่เล็กประเมินหลินเฟิงกับไป๋เวยนอกประตู
เขาสวมชุดจงซานสีน้ำเงินเข้มแบบเก่า ติดกระดุมเรียบร้อย ถือไม้เท้าไม้ดำมะเกลือ ปลายไม้เท้าสลักเศียรผีน่าเกลียดน่ากลัว เบ้าตาฝังอัญมณีแดงเข้มเรืองแสงหม่น
เมื่อเห็นนอกประตูชัด ๆ ดวงตาขุ่นมัวฉายแววตะลึง