"ฮี่ฮี่…… ไม่เลวนี่"
ชายชราเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาทีละก้าว แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
"รับกระบวนท่าของข้าแล้วไม่ตาย เจ้าสองคน…… น่าสนใจทีเดียว"
เขาเลียริมฝีปาก
"แบบนี้เคี้ยวมันส์กว่าเยอะ"
พูดพลาง มือซ้ายลูบไปบนไม้เท้า
ไม้เท้าไม้ดำบิดเบี้ยวทันที ลำเท้ายาวเรียวขึ้น อัญมณีหัวผีที่ยอดกลายเป็นด้ามแส้ ลำเท้ายืดเป็นแส้สีดำยาวกว่าสามเมตร
แส้นั้นดำสนิททั้งเส้น ผิวสะท้อนเงาโลหะ แต่กลับอ่อนตัวดั่งงู บนเส้นแส้ปรากฏรอยโลหิตสีจาง ๆ ไหลเวียนอย่างช้า ๆ แผ่กลิ่นอายไอหยินเย็นเยียบจนใจสั่น
"ศาสตราภัณฑ์ขั้นยอด……"
ไป๋เวย รูม่านตาหลังแว่นกรอบทองหดลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงต่ำ
"แถมยังหล่อหลอมจิตวิญญาณสมบัติเวทขึ้นมาจาง ๆ แล้ว นำไปหลอมบูชาอีกไม่กี่ปี ต้องกลายเป็นสมบัติเวทขั้นต่ำแน่นอน"
นางเป็นผีอาฆาต รับรู้ไวต่อศาสตราภัณฑ์ไอหยิน แค่มองปราดเดียวก็เห็นความไม่ธรรมดาของแส้นี้
ชายชรายิ้มเหี้ยม สะบัดข้อมือ—
"เพียะ!"
แส้ยาวสีดำพุ่งดั่งงูพิษออกจากรู ฉีกอากาศ ส่งเสียงหวีดแหลมเสียดหู ฟาดตรงหน้าผากหลินเฟิง!