หลินเฟิงก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้อง
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือห้องนอนเด็กผู้หญิงสไตล์การ์ตูนตามแบบฉบับ
ผนังทาสีชมพูอ่อน ติดสติ๊กเกอร์รูปดาวและดวงจันทร์
ริมหน้าต่างแขวนผ้าม่านลูกไม้ แม้จะเก่าขาดและเป็นสีเหลืองไปแล้ว
เตียงเดี่ยวขนาดหนึ่งหลังตั้งชิดผนัง บนเตียงปูผ้าปูที่นอนลายกระต่ายการ์ตูน
โต๊ะหนังสือวางของตั้งโชว์เล็ก ๆ หลายชิ้น ล้วนมีฝุ่นจับ
และที่สะดุดตาที่สุดในห้องคือตุ๊กตาหมีผ้าบนเตียง
ตุ๊กตาหมีผ้าสีน้ำตาลสูงราวครึ่งคน ตั้งอยู่กลางเตียง ลูกตาแก้วสีดำสองข้างจ้องตรงมาที่ประตู ราวกับกำลังมองหลินเฟิงที่เดินเข้ามา
ตุ๊กตาหมีดูธรรมดามาก เหมือนแบบที่เห็นได้ทั่วไปในห้างสรรพสินค้า
แต่หลินเฟิงสัมผัสได้ว่าไอหยินแทบทั้งหมดในห้องนี้รวมตัวอยู่ที่ตุ๊กตาหมีตัวนี้
เข้มข้น แต่เก็บงำไว้
เหมือนถูกบางสิ่งจงใจกดเอาไว้
“เจอตัวแล้ว”
รอยยิ้มมุมปากของหลินเฟิงกว้างขึ้น เขาเดินช้า ๆ ไปที่เตียง
ฝีเท้าเขาเบามาก แต่ในห้องที่เงียบสงัดกลับชัดเจนผิดปกติ
“ตึก ตึก ตึก...”
ทุกย่างก้าว ไอหยินในห้องก็กระเพื่อมขึ้นหนึ่งครั้ง
ตุ๊กตาหมีนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อน
แต่หลินเฟิงสัมผัสได้ว่า “สายตา” ในลูกตาแก้วคู่นั้นเคลื่อนตามการเคลื่อนไหวของเขาไป
เขามาถึงหน้าเตียง หยุดเท้า
ก้มลงมองตุ๊กตาหมี
ตุ๊กตาหมีก็ “มอง” เขาเช่นกัน
สี่ตาประสานกัน
บรรยากาศประหลาดจนผู้ชมในห้องไลฟ์พากันกลั้นหายใจ
[ข้อความแชท: บ้าจริง ฉากนี้...]
[ข้อความแชท: ตุ๊กตาหมีต้องผิดปกติแน่!]
[ข้อความแชท: ตัวจริงของน้องสาวบ้านแสนสุขก็คือตุ๊กตาหมีสินะ? ฉันจำได้ว่าในคู่มือบอกไว้]