“น…นี่แกทำอะไรกับพ่อกับแม่?”
น้องสาวล้มลงกับพื้น ดวงตาสีดำสนิทจ้องเขม็งไปที่ถุงดูดวิญญาณในมือของหลินเฟิง เสียงของเธอสั่นเครือ
เธอสัมผัสได้
ไอหยินที่ส่งออกมาจากถุงนั้นชัดเจนว่าเป็นกลิ่นอายของแม่กับพ่อ!
ถึงจะอ่อนลงมากและถูกพลังบางอย่างกดทับ แต่เธอไม่มีทางจำผิด
นั่นคือ “ครอบครัว” ที่มีต้นกำเนิดเดียวกับเธอ และอยู่ร่วมกันใน “บ้าน” หลังนี้มาเกือบปี
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในถุงในมือของมนุษย์คนนั้นแล้ว
“ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่”
หลินเฟิงย่อตัวลง สีหน้ายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนแบบนั้น แต่กลับทำให้ภูตผีขนลุก
“แค่ชวนพวกเขาไปอยู่ที่อื่นน่ะ”
“สภาพแวดล้อมอาจไม่ดีเท่าที่นี่ แต่เงียบสงบดี ไม่ต้องห่วงว่าจะมีผู้เล่นมารบกวน”
เขาพูดพลางเขย่าถุงดูดวิญญาณ มีเสียงกระแทกทุ้มๆ และคำด่าสาปแช่งดังเล็ดลอดออกมา
“เห็นไหม พวกเขามีความสุขกันใหญ่เลย”
ร่างของน้องสาวสั่นสะท้าน