ที่จริงหลินเฟิงไม่เหลือมือใช้วัตถุพิศวงชิ้นอื่น
แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้
"วิชาย่างก้าวโลกาวิบัติ!"
หลินเฟิงเปล่งเสียงต่ำ ฝีเท้าพลันล่องลอยคาดเดาทิศทางไม่ได้!
นี่คือวิชาตัวเบาที่บันทึกในคัมภีร์โลกาวิบัติถ้อยธรรม ใช้ในสภาพแวดล้อมที่ไอหยินหนาแน่นโดยเฉพาะ อาศัยพลังไอหยิน ร่างดั่งภูตผี!
เห็นเขาเลื่อนซ้ายสามศอก หลบแส้ลำไส้
บิดตัวครึ่งรอบ เศษกระจกเฉียดไหล่ผ่านไป
ก้มตัวต่ำลง ของเหลวสีดำพุ่งข้ามหัว!
พร้อมกันนั้นกระบองตีผีฟาดลง กระแทกวิญญาณพิศวงเด็กที่ตะปบข้อเท้าจนนอนหมอบกับพื้น
โซ่คล้องวิญญาณในมือซ้ายตวัดหนึ่งที พันรอบเด็กอีกตัว เหวี่ยงกระแทกตัวที่สามอย่างแรง!
"ตูม!"
วิญญาณพิศวงเด็กสองตัวชนกัน ไอหยินกระเจิง!
ชั่วพริบตา หลินเฟิงก็ทะลวงวงล้อม ตรงเข้าหาหมออ้วนเตี้ย!
"แก..."
หมออ้วนเตี้ยตกใจจนร่างวิญญาณสั่นเทา อยากวิ่งหนี แต่หลินเฟิงเร็วกว่า!
กระบองตีผีฟาดลงกลางกระหม่อม!
หมออ้วนเตี้ยยกแขนปัดป้อง...
"เพล้ง!"
แขนกระดูกขาวหัก!
ต่อด้วยกระบองที่สอง ที่สาม!
กระบองสามครั้งติดต่อกัน หมออ้วนเตี้ยโดนตีจนร่างวิญญาณแทบแตกสลาย ร่วงลงกับพื้น
ถุงดูดวิญญาณเก็บเพิ่มอีกหนึ่งตน!
เหลืออีกหกตน
วิญญาณพิศวงนางพยาบาลเห็นท่าไม่ดี หันหลังจะหนี
แต่หลินเฟิงจะให้โอกาสนางได้อย่างไร?
โซ่คล้องวิญญาณดั่งงูพุ่งออกจากรู พันรอบข้อเท้านาง กระชากหนึ่งที!
วิญญาณพิศวงนางพยาบาลล้มคว่ำกับพื้น กระบอกฉีดยากลิ้งหล่น
หลินเฟิงสาวเท้าเข้าไป เหยียบหลังนางไว้หนึ่งเท้า กระบองตีผีฟาดลง...
"ตูม!"
งานเสร็จ
ตอนนี้เหลือแค่ห้าตนบนเตียงคนไข้แล้ว
ชายไส้ยาว หญิงแก้ว เฒ่าศีรษะซีก และเด็กอีกสองตนที่ยังขยับได้