“ฟิ้ว——!”
กับดักหนีบสัตว์ขนาดเท่ากะละมังฉีกอากาศ พุ่งตรงใส่หน้าหลินเฟิงพร้อมเสียงลมหวีดหวิว!
คมเหล็กวาววับ เศษเนื้อที่ติดอยู่ยังหยดของเหลวสีแดงเข้ม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งโชยมาแต่ไกล
“ระวัง!”
จางเมิ่งตะโกนลั่น มีดสั้นเลื่อนออกจากแขนเสื้อเตรียมเข้าไปช่วย
ซูเสี่ยวหว่านยกมือปิดตาด้วยความตกใจ
หวงเฉียงขาอ่อนแทบทรุดลงกับพื้น
ส่วนเหลยเจิ้นก็เกร็งกล้ามเนื้อพร้อมพุ่งเข้าช่วย
ทว่า——
หลินเฟิงยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว
เขาเพียงยกมือขวาขึ้น กางนิ้วทั้งห้าออก ชี้ไปยังกับดักที่พุ่งมา
“หยุด.”
คำเดียวแผ่วเบา
ไม่ใช่เวทมนตร์ ไม่ใช่ทักษะ เป็นเพียงแค่...คำสั่ง
วินาทีต่อมา เรื่องพิศวงก็บังเกิด
กับดักที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูง หยุดชะงักกลางอากาศราวกับชนกำแพงที่มองไม่เห็น!
แข็งทื่ออยู่ตรงหน้าเพียงสามฉื่อ ปลายเหล็กห่างจากจมูกเขาไม่ถึงหนึ่งนิ้ว!
“หึ่ง...”
กับดักสั่นสะท้านเบา ๆ โซ่ตึงเปรี๊ยะ ส่งเสียง “อี๊ด” เหมือนใกล้ขาด
ดวงตาข้างซ้ายที่ยังปกติของวิญญาณพิศวงรปภ. เผยแววตื่นตะลึงเป็นครั้งแรก
“เจ้า...”
เขาพ่นคำออกมาได้คำเดียว หลินเฟิงก็ขยับแล้ว
ไม่ใช่ถอยหลัง แต่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว!
มือซ้ายพุ่งออกดุจสายฟ้า จับโซ่เหล็กของกับดักไว้แม่นยำ กระชากสุดแรง!
“มาเลยโว้ย!”
วิญญาณพิศวงรปภ. ไม่ทันตั้งตัว ถูกแรงมหาศาลดึงจนเซถลา ทั้งตัวพุ่งเข้าหาหลินเฟิง!
“รนหาที่ตาย!”
วิญญาณพิศวงรปภ. คำรามก้อง กระบองดำในมือขวาฟาดหวือ เสียงลมหวีดหวิว ฟาดลงกลางกระหม่อมหลินเฟิง!
ถ้าโดนเต็มแรง ต่อให้เป็นหัวเหล็กก็ทะลุ!
แต่หลินเฟิงไม่หลบ กลับยกมือซ้ายขึ้น——
“แคล้ง!!!”
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วทางเดิน!
กระบองของวิญญาณพิศวงรปภ. ฟาดเข้าเต็มแรงบน...โซ่สีดำที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้น
โซ่คล้องวิญญาณ!
หลินเฟิงหยิบโซ่คล้องวิญญาณออกมาโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ โซ่พันรอบแขนซ้ายหลายรอบ ขวางรับการโจมตีนี้ไว้เต็มแรง!
ประกายไฟกระเด็น!
วิญญาณพิศวงรปภ. รูม่านตาหด
เขารู้สึกได้ถึงแรงสะท้อนจากกระบองที่ทำให้มือชาหนึบ!
น่ากลัวกว่านั้นคือ อักขระสีน้ำเงินเรืองที่สว่างวาบขึ้นบนโซ่ดำ กำลังกัดกร่อนไอหยินของเขาอย่างรุนแรง!
“นี่มัน...วัตถุพิศวงที่ปราบวิญญาณโดยเฉพาะ?!”