ประตูบานใหญ่ของห้องผู้ป่วยหนักแตกต่างจากห้องผู้ป่วยอื่นอย่างสิ้นเชิง
บานโลหะหนาทึบ กลางประตูฝังหน้าต่างสังเกตการณ์เล็กๆ ที่แตกหัก
มือจับประตูเต็มไปด้วยสนิม แต่รอยต่อขอบประตูกลับมีไอเย็นเยียบแทรกซึมออกมา ราวกับภายในคืออีกโลกหนึ่ง
เข็มทิศจับผีสั่นสะท้านรุนแรง ชี้ตายไปยังภายในประตู
หลินเฟิงยืนอยู่หน้าประตู สัมผัสได้ชัดเจนถึงไอหยินเข้มข้นที่ส่งมาจากด้านหลังประตู—ยุ่งเหยิง บ้าคลั่ง เปี่ยมด้วยความมุ่งร้าย
“เก้าตัวระดับ D...ในนั้นสามตัวระยะหลัง เทียบเท่ากับผีเร่ร่อนระยะหลัง”
มุมปากเขากระตุกเป็นรอยยิ้ม:
“ถึงจะน่าสนใจหน่อย!”
ไม่รีรอ หลินเฟิงยื่นมือผลักประตู
“อี๊ด——”
บานโลหะหนักหนาส่งเสียงเสียดสีแหลมหู ค่อยๆ เปิดเข้าด้านใน
กลิ่นอายเย็นเยียบเสียดแทงกระดูกพวยพุ่งเข้าใส่ พ่วงกลิ่นเลือดรุนแรงและกลิ่นประหลาดที่ผสมน้ำยาฆ่าเชื้อ
หลินเฟิงก้าวเข้าสู่ห้องผู้ป่วยหนัก ภาพตรงหน้าทำให้ตาของเขาเป็นประกาย
“โห อยู่กันครบเลยรึ?”
ในพื้นที่ประมาณ 50 ตารางเมตร วางเตียงผู้ป่วยหกเตียง แต่ละเตียงล้วนมี "ผู้ป่วย" รูปร่างต่างๆ กันนอนหรือนั่งอยู่
แต่ที่ดึงดูดสายตาที่สุด คือเงาร่างสามสายที่ล้อมวงกันกลางห้อง
ชายสองคนในชุดกาวน์เปื้อนเลือด กับพยาบาลสวมหมวกพยาบาล ใบหน้าเย็บด้วยด้าย
ดูเหมือนพวกเขากำลัง...ประชุมอยู่?
ได้ยินเสียงเปิดประตู ดวงตาเก้าคู่หันขวับมามองทางประตูพร้อมกัน
อากาศหยุดนิ่งไปสามวินาที
“หมอ...คนใหม่?”
หมอร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเอ่ยอย่างพิศวง เสียงเหมือนเอากระดาษทรายขัดลำคอ: