รอยยิ้มบนใบหน้าของยายหวังค่อย ๆ จางหายไป
เธอถอดแว่นสายตาออก ใช้ชายเสื้อค่อย ๆ เช็ดเลนส์ ดวงตาขุ่นมัวจ้องมองหลินเฟิง น้ำเสียงเย็นเยียบและประหลาด:
“ไม่มีเงิน?”
เธอเงยหน้าขึ้น มุมปากแยกยิ้มกว้างเกินเหตุ เกือบถึงติ่งหู:
“ถ้าไม่มีเงิน……งั้นเจ้าก็มาอยู่ในท้องข้าเสีย!”
ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างเตี้ยค่อมของยายหวังก็ปะทุขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว!
เสื้อนวมอัดลายดอกไม้ถูกดันจนปริ เผยให้เห็นผิวหนังสีดำเขียวและเนื้อเยื่อที่กำลังบิดตัวอยู่ด้านล่าง
มือเหี่ยวแห้งคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บสีดำสนิท เล็บยื่นยาวขึ้นครึ่งเชียะ พร้อมกับเมือกกลิ่นเหม็นเน่าพุ่งแทงตรงไปยังใบหน้าหลินเฟิง!
เร็วจนเห็นเพียงเงาเลือนราง!
ไอหยินระดับพีกของผีเร่ร่อนระเบิดพลังอย่างรุนแรง อุณหภูมิในห้องโถงลดลงฮวบ กำแพงเกิดคราบน้ำแข็งสีดำเกาะในพริบตา!
“ระวัง!”
หลี่โม่ร้องเตือนด้วยความตื่นตระหนก
จ้าวรื่อเทียนกลับเผยรอยยิ้มสมน้ำหน้า
เขามองหลินเฟิงไม่ค่อยจะชอบมาตั้งนานแล้ว ตายไปได้ก็ดี!
ทว่า—
วินาทีที่กรงเล็บของยายหวังใกล้จะสัมผัสร่างหลินเฟิง เงาสีขาวก็พุ่งผ่านมาราวกับภูติผี บังอยู่ตรงหน้าหลินเฟิง
ไป๋เวยยื่นมือขวาออกมา ห้านิ้วเรียวยาวขาวผ่อง กำเบา ๆ
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกหักดังลั่นจนขบฟัน
กรงเล็บสีดำสนิทนั่นถูกไป๋เวยบีบด้วยมือข้างเดียว กระดูข้อมือแตกละเอียดคามือ!
“อ๊าา——!!”
ยายหวังกรีดร้องอย่างน่าสังเวช ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก:
“เจ้า……เจ้าเป็น……”