ยายหวังหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม สูดลมหายใจลึก:
"ชั้นหนึ่งมีทั้งหมด... สามสิบตัวระดับ E ห้าตัวระดับ D"
น้ำเสียงของนางแหบแห้ง:
"ชั้นสอง... สิบตัวระดับ D แล้วก็... หนึ่งตัวระดับ C"
"ชั้นสาม... สองตัวระดับ C"
"แล้วก็..."
นางลืมตาขึ้น แววตาฉายแวบแห่งความเคียดแค้น:
"พอเลยเที่ยงคืนไปแล้ว ยังมีวิญญาณพิศวงระดับ C อีกหนึ่งตัว ที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระระหว่างสามชั้น"
สิ้นเสียง สีหน้าของทุกคนในห้องโถงเปลี่ยนไปทันที
หลี่โม่เป็นคนแรกที่ได้สติ เขาดันแว่น น้ำเสียงหนักแน่น:
"สามสิบตัวระดับ E สิบห้าตัวระดับ D สี่ตัวระดับ C... องค์ประกอบนี่ มันเกินขอบเขตดันเจี้ยนระดับ C ธรรมดาไปแล้ว!"
เขามองไปที่จ้าวรื่อเทียน น้ำเสียงซับซ้อน:
"พี่จ้าว ห้องสูทหรูชั้นสองที่ท่านเลือก... เกรงว่าไม่ปลอดภัยไปกว่าชั้นหนึ่งแม้แต่น้อย"
"วิญญาณพิศวงระดับ E ชั้นหนึ่งถึงจำนวนจะมาก แต่พลังอ่อนแอ เจอเข้าก็ยังสู้โต้กลับได้"
"แต่ชั้นสองล้วนเป็นวิญญาณพิศวงระดับ D แล้วยังมีระดับ C ประจำการอยู่... ถ้าเข้าไปอยู่จริง ๆ เกรงว่า..."
เขาพูดไม่จบ แต่ความหมายชัดเจน—ส่งตัวตาย
จ้าวรื่อเทียนหน้าซีดเป็นสีคล้ำ มือที่กำดาบหัวอสูรนูนเส้นเอ็นปูดโปน
ห้าร้อยเหรียญพิศวง!
เขาใช้เงินไปห้าร้อยเหรียญพิศวง คิดว่าซื้อสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยกว่า
แล้วผลล่ะ?
ชั้นสองอันตรายกว่าชั้นหนึ่งอีก!
เหมือนถูกตบหน้าดังเพียะ!
หลิ่วชิงชิงยิ่งตกใจจนหน้าเผือดสี เกาะแขนจ้าวรื่อเทียนแน่น:
"พี่จ้าว... หรือ... หรือว่าเราคืนเงินดี? เปลี่ยนไปชั้นหนึ่ง?"
"คืนเงิน?"
หลินเฟิงหลุดยิ้มออกมา
เขาลุกขึ้นยืน มองไปที่ลิ้นชักหลังเคาน์เตอร์ที่ใส่เหรียญพิศวงไว้ ตาเป็นประกาย:
"พูดถึงเงิน... ยายหวัง เงินค่าเช่าห้องที่เจ้าเก็บไว้ที่นี่ อยู่ที่ไหนบ้าง?"
ยายหวังเปลี่ยนสีหน้า:
"ท่า... ท่าน... นั่นเป็นเงินที่ข้าเก็บหอมรอมริบ..."
"รู้แล้ว"