[กฎความตายโรงพยาบาลร้าง:]
[หนึ่ง: หลังเที่ยงคืน ห้ามวิ่งในทางเดิน]
[สอง: ต้องสงบเงียบเมื่อหมอมาตรวจ]
[สาม: หากได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ ให้รีบปิดหู]
[สี่: ห้ามขึ้นไปรบกวนผู้อำนวยการที่ชั้นสาม]
[ห้า: รถเข็นของพยาบาลเวรห้ามแตะ]
[หก: ยาในห้องยาห้ามกินมั่ว]
[เจ็ด: หากเห็นผู้หญิงสวมชุดแดง จงแสร้งทำเป็นไม่เห็น]
[แปด: ต้องออกจากโรงพยาบาลก่อนฟ้าสาง]
แผงกฎค่อยๆ กางออกต่อหน้าทั้งห้าคน ตัวอักษรสีแดงเลือดตัดกับความมืดสลัวยามค่ำคืนอย่างน่าขนลุก
ซูเสี่ยวหว่านอ่านจบทีละข้อ หน้าซีดลงไปอีกหลายส่วน ริมฝีปากสั่นระริก
"แปด... แปดข้อกฎ มากขนาดนี้?"
หวงเฉียงกลืนน้ำลาย
"บ้าเอ๊ย คราวก่อนบ้านผีสิงแค่สามข้อกฎ โรงพยาบาลพังๆ นี่มีแปดข้อ? เอาชีวิตชัดๆ!"
เหลยเจิ้นขมวดคิ้วแน่น สายตากวาดไปทั่วตึกโรงพยาบาล เหมือนกำลังประเมินสภาพพื้นที่และเส้นทางหนี
ส่วนจางเมิ่งวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว
"ดันเจี้ยนแนวยิ่งกฎมาก ยิ่งหมายถึงวิธีกระตุ้นเงื่อนไขตายมีมาก แต่ในทางกลับกัน ตราบใดที่ทำตามกฎอย่างเคร่งครัด โอกาสรอดกลับสูงขึ้น"
เขาหยุดนิดหนึ่ง มองไปยังอีกสี่คน
"ฟังนะ หัวใจของดันเจี้ยนโรงพยาบาลคือ 'ระเบียบ' เราต้องสวมบทบาทเป็น 'คนไข้' หรือ 'ผู้มาเยี่ยม' ให้ดี ทำตามกฎโรงพยาบาล"
"จากนี้ไป ทุกคนต้องจำกฎแปดข้อนี้ให้ขึ้นใจ ห้ามแหกแม้แต่ข้อเดียว"
"ต่อไป พวกเราต้อง..."
จางเมิ่งยังพูดไม่ทันจบ หางตาเหลือบเห็นเงาสีเทาเดินมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของโรงพยาบาลแล้ว