ทางเดินทอดยาวมาก สองข้างเป็นประตูห้องพักฟื้นที่ปิดสนิทเป็นแถว
ป้ายหมายเลขห้องเลือนลางจนแทบมองไม่ออก เห็นเพียงตัวเลขราง ๆ อย่าง "101" "102"
แสงเขียวหม่นจากไฟฉุกเฉินทอดเงาด่างพร้อยบนพื้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในอากาศคละคลุ้งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
[ข้อความแชท: พี่ชายชุดดำหยิบอะไรออกมา? เข็มทิศหรือเปล่า?]
[ข้อความแชท: วัตถุพิศวงประเภทตรวจจับ? อย่างน้อยก็ระดับ D เกรดกลาง!]
[ข้อความแชท: ทำไมเขามีอุปกรณ์เยอะจัง? คราวก่อนสี่ชิ้น คราวนี้อีกชิ้น?]
[ข้อความแชท: สมเป็นคุณชายออกจากตระกูลใหญ่]
[ข้อความแชท: เดี๋ยวนะ เขากำลังนับอะไร?]
[ข้อความแชท: เหมือนจะนับเลข? นิ้วขยับไปมา]
[ข้อความแชท: ไม่ได้กำลังนับจำนวนวิญญาณพิศวงอยู่ใช่ไหม?]
[ข้อความแชท: ล้อเล่นหรือเปล่า! วัตถุพิศวงตรวจจับระดับ D แม่นยำถึงจำนวนตัวได้? ต้องระดับ C ขึ้นไป!]
[ข้อความแชท: ยิ่งดูยิ่งสงสัยตัวตนของเขา]
ตอนนี้ หลินเฟิงเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่เข็มทิศ
เข็มสั่นน้อย ๆ ชี้ไปที่ประตูบานหนึ่งช่วงกลางทางเดิน—ห้องพักฟื้นหมายเลข 103
"ความเข้มข้นไอหยิน... สูงสุดระดับ E สามสาย น่าจะเป็นวิญญาณล่องลอยสามตน"
หลินเฟิงขมวดคิ้ว สีหน้ารังเกียจปรากฏขึ้น
"วิญญาณล่องลอยงั้นเรอะ..."
"ตัวหนึ่งได้แต้มผลงานแค่แต้มเดียว สามตัวรวมกันก็แค่สามแต้ม ซื้อข้าวกินสักมื้อยังไม่พอ"
เขาลังเลอยู่เพียงชั่วอึดใจ
แล้วผลักประตูห้องพักฟื้นเข้าไป
"เอี๊ยด—"
แกนประตูส่งเสียงเสียดสีกังวานแหลม ดังเป็นพิเศษท่ามกลางทางเดินอันเงียบสงัด