[สุขสันต์วันคริสต์มาสทุกคน!!!!]
……
“ฮึ!”
หลิ่วชิงชิงแค่นเสียงเย็นชา พูดจาเหน็บแนมว่า
“บางคนนี่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเลยนะ...”
นางพูดพลางเอนกายเข้าหาจ้าวรื่อเทียน
“ท่านพี่จ้าว อย่าไปสนใจพวกเขาเลย บางคนชอบทำเป็นสูงส่ง พอเข้าดันเจี้ยนไปแล้ว จะได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่!”
จ้าวรื่อเทียนสีหน้าบูดบึ้ง จ้องมองหลินเฟิงครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็แสยะยิ้ม
“เออ แกร่งดี! หวังว่าเดี๋ยวในโรงแรม กระดูกเจ้าจะแข็งแบบนี้เหมือนกัน!”
เขาไม่สนใจหลินเฟิงอีก กอดหลิ่วชิงชิงหมุนตัวเดินเข้าโรงแรม
เฉินหมิงกับหลิวเสี่ยวอวี่สบตากัน ลังเลเล็กน้อย สุดท้ายพยักหน้าให้หลินเฟิงแล้วรีบตามไป
หลี่โม่ยิ้มขอโทษหลินเฟิงก่อนเดินตามไปเช่นกัน
ตรงที่เกิดเหตุเหลือเพียงห้าคนของหลินเฟิง
“ท่านพี่...”
หวงเฉียงเข้ามากระซิบ
“จ้าวรื่อเทียนนั่นดูมีปัญหากับพวกเรานะครับ จะเอายังไงดี...”
เขาทำท่ามือปาดคอ
หลินเฟิงชำเลืองมอง
“เรามาจับวิญญาณพิศวง ไม่ใช่มาฆ่าคน”
เขาหยุดนิดหนึ่งแล้วเสริมว่า
“แน่นอน ถ้ามันอยากตายเอง ข้าก็ไม่รังเกียจจะช่วยส่งสักที”
น้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทำให้หวงเฉียงขนลุกวาบ
เหลยเจิ้นพูดเสียงทุ้มว่า
“คุณหลิน คราวนี้เป็นดันเจี้ยนระดับ C จากรายงานข่าว มีวิญญาณพิศวงระดับ C อย่างน้อยหนึ่งตัวคุมเชิงอยู่ หรืออาจมากกว่าหนึ่งด้วยซ้ำ เราจำเป็นต้องวางแผน”
“แผนงั้นเหรอ?”
หลินเฟิงยิ้ม มองไปยังโรงแรมสีแดงเข้มนั่น
“แผนง่ายนิดเดียว—เข้าไป เก็บกวาดวิญญาณพิศวงให้เกลี้ยง แล้วกลับออกมา”
เขาพูดเหมือนสบาย ๆ ราวกับ “ไปตลาดซื้อผักกาดขาวสักหัว”