[จำนวนคนในห้องไลฟ์: 27,891 คน]
ข้อความแชทระเบิดในทันที:
“หลี่โม่จำได้แล้ว!”
“สมเป็นคนของกิลด์รุ่งอรุณจริงๆ! ท่านผู้เฒ่าคลุมดำนี่แม้จะเปลี่ยนเสื้อคลุม แต่ยังไงกลิ่นอายก็ไม่ผิดแน่!”
“จ้าวรื่อเทียนกับหลิ่วชิงชิงนั่นยังเสแสร้งอยู่เลย, ขำจะตาย!”
“มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!”
หลินเฟิงมองไปทางหลี่โม่ พยักหน้าอย่างสงบ:
“ผมชื่อหลินเฟิงจริงๆ นั่นแหละ”
น้ำเสียงราบเรียบ
แต่กลับเหมือนโยนหินก้อนใหญ่ลงกลางทะเลสาบที่นิ่งสงบ!
“เฮ้ย! เป็นเขาเองจริงๆ!”
เฉินหมิงที่อยู่ด้านข้างเบิกตากว้าง คู่มือขับไล่วิญญาณในมือแทบร่วงตกพื้น
หลิวเสี่ยวอวี่ในอ้อมกอดเขาก็ยกมือปิดปาก แววตาเปลี่ยนจากเลื่อนลอยเป็นตกตะลึง—และยังมีความเลื่อมใสที่แทบจะมองไม่เห็น
“หลิน…หลินเฟิง? หลินเฟิงไหน?”
จ้าวรื่อเทียนถามเสียงแหบห้าว ขมวดคิ้วมุ่นแน่นจนหนีบแมลงวันตายได้
ดาบหัวอสูรในมือเขายกขึ้นเล็กน้อย คมดาบมีแสงสีเลือดไหลเวียน แฝงความกระหายเลือดพลุ่งพล่าน
หลิ่วชิงชิงแนบชิดในอ้อมกอดจ้าวรื่อเทียน นิ้วมือที่ทาเล็บสีแดงสดลูบวนไปมาบนอกเขา ดวงตาเย้ายวนเหลือบมองหลินเฟิงปราดหนึ่ง แล้วหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน:
“พี่จ้าวคะ, สนเขาทำไมว่าเป็นใคร? ดูท่าทางพวกเขาสิ อย่างเก่งก็แค่ดาวรุ่งที่มีชื่อหน่อยในดันเจี้ยนระดับ D พอมาเจอดันเจี้ยนระดับ C อย่างนี้ ต้องดูกันที่ฝีมือจริงๆ”
เธอหยุดนิดหนึ่ง น้ำเสียงยิ่งสะบัดสะบิ้งกว่าเดิม:
“อีกอย่างนะ จะดังแค่ไหน ก็ได้แค่ไก่อ่อนระดับ D ไม่ใช่เหรอ? จะไปเทียบพี่จ้าวได้ยังไงล่ะคะ~”