เสียงลั่นครืด
ฝาหีบปิดลงไปได้ครึ่งหนึ่ง มือขวาของปลาไหนขาวพลันชะงัก
ลึกเข้าไปในกระดูกข้อมือมีอาการคันแปลบขึ้นมา
เขาก้มมอง เห็นรอยนูนเรียวยาวพองขึ้นจากใต้เกล็ด เคลื่อนช้า ๆ จากข้อมือขวาไปยังท่อนแขน
“【ว่ายในเลือด】……”
ปลาไหนขาวคว้าข้อมือขวาไว้ทันที
“เข็มก้างปลาเมื่อครู่เป็นตัวลวงหรือ?”
สิบเจ็ดส่งเสียงไม่ได้อีกแล้ว
แต่ปลาไหนขาวเดาถูก
ตอนพ่นหมอกเลือดออกมา สิบเจ็ดได้เร่งวิชา【ว่ายในเลือด】 เปลี่ยนเนื้อลิ้นที่กัดขาดออกมาให้กลายเป็นเส้นเนื้อเลือดเรียวแหลม ซ่อนไว้ใต้เข็มก้างปลา แล้วยิงออกไปพร้อมกัน
ปลาไหนขาวฟันเข็มก้างปลาขาดด้วยคมดาบ ทว่าเส้นเนื้อเรียวแหลมนั้นเฉียดผ่านคมดาบ พุ่งลอดเข้าไปในซอกเกล็ดตรงข้อมือขวาของเขา
เมื่อเข้าสู่กระแสเลือดแล้ว มันจะเลื้อยลึกไปตามหลอดเลือดด้วยตัวเอง พันรัดเส้นประสาท แทงเข้าไปในอวัยวะภายใน
ปลาไหนขาวจ้องรอยนูนที่ยังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ข้อมือ พลันแค่นหัวเราะเย็นชา
“เข้ามาในร่างข้าแล้ว แล้วอย่างไร?”
“เผาให้สุกเสียก็สิ้นเรื่อง”
วิชาปลา——【ปลาไหนเผาย่าง】
วิชาปลา:【ปลาไหนเผาย่าง】
เกล็ดสีขาวละเอียดแผ่เปิดจากหลังมือ เนื้อใต้เกล็ดแดงฉานขึ้นอย่างรวดเร็ว
ก้างปลาถูกความร้อนสูงบีบให้ติดอยู่ใต้ข้อพับศอก มันดิ้นกระสับกระส่ายอยู่ใต้เนื้อหนัง แต่ไม่อาจเจาะลึกเข้าไปได้อีกแม้แต่ครึ่งนิ้ว
ปลาไหนขาวเร่งอุณหภูมิให้สูงขึ้นต่อไป
แรงดิ้นใต้ผิวหนังค่อย ๆ อ่อนลง
ดูท่าว่ารอยนูนนั้นใกล้จะขดตัวตายสนิทแล้ว……
ตึง!
เสียงทุ้มดังขึ้นกะทันหันจากใต้แท่นทรมาน
ห้องทรมานทั้งห้องเอียงวูบไปด้านหนึ่ง
เครื่องทรมานและโซ่เหล็กพากันเหวี่ยงกระแทกผนังห้อง หีบยาก็ไถลไปตามพื้นเรือ ชนเข้ากับมุมห้องอย่างจัง
โครม
เสียงดังสนั่นครั้งที่สอง
ท้องเรือยุบตัวนูนขึ้นอย่างฉับพลัน
หมุดย้ำหลายตัวกระเด็นหลุดออกมา ตัวหนึ่งเฉียดผ่านข้างแก้มปลาไหนขาว ก่อนพุ่งปักเข้าไปในเพดานเรือ
โครม
ครั้งที่สาม
แผ่นพื้นฉีกขาด น้ำทะเลเย็นเยียบทะลักเข้ามาจากรอยแยก ระดับน้ำสูงท่วมแขนในชั่วพริบตา
เกล็ดบนแขนขวาของปลาไหนขาวที่เพิ่งแดงฉานพลันดับมืด ไอขาวพวยพุ่งออกมาจากซอกเกล็ดเป็นสาย
“กระแสน้ำเย็นชั้นลึก……”
คำพูดยังไม่ทันจบ น้ำทะเลที่ทะลักเข้ามาในห้องทรมานพลันหยุดนิ่ง จากนั้นก็ไหลย้อนกลับอย่างรุนแรง
“คลื่นวงวน?”
คลื่นวงวน
“เป็นไปไม่ได้”
“ตารางกระแสน้ำระบุว่าทะเลแถบนี้ในอีกสิบปีข้างหน้าก็จะไม่มี……”
เสียงโลหะบิดเบี้ยวแหลมเสียดหูกลืนคำพูดครึ่งหลังหายไป
ใต้แท่นทรมาน กระแสน้ำลึกสองสายที่ไหลสวนทางกันกำลังกัดกระหวัดเข้าหากัน
แท่นทรมานที่ทอดสมออยู่กลางทะเลนอกชายฝั่งแห่งนี้รับมือกับคลื่นลมธรรมดาได้ แต่ไม่มีทางต้านทานภัยพิบัติจากกระแสน้ำเช่นนี้ได้แน่นอน
แครก
รอยแยกที่ท้องเรือปริออกไปอีกช่วงหนึ่ง
หีบยาไถลมาถึงขอบแล้ว หากเลื่อนไปข้างหน้าอีกครึ่งฉื่อ ก็จะพาสิบเจ็ดที่อยู่ข้างในร่วงออกไปจากท้องเรือด้วย
สีหน้าของปลาไหนขาวแปรเปลี่ยนฉับพลัน
แช่ทรมานมาสามปี กว่าจะเลี้ยงเศียรอีรุ้งสละร่างนี้ขึ้นมาได้
นี่คือยาชั้นเลิศในร่างมนุษย์ที่ท่านชายเอี้ยนต้องใช้เพื่อกลายปลา อีกทั้งยังเป็นคำสั่งตายที่ราชสำนักกระแสน้ำมอบให้เขา หากยาถูกทำลายไปในมือเขา ต่อให้ตัดหัวตัวเองลงมาก็ยังชดใช้ไม่พอ
เขากัดฟันแน่น ย่ำเท้าข้างหนึ่งยันผนังห้อง แล้วพุ่งเข้าไปหาท่ามกลางกระแสน้ำที่ไหลย้อนกลับ
มือซ้ายคว้าขอบหีบไว้ ครีบกระดูกที่ข้อมือขวาแทงทะลุพื้นเรือ ในที่สุดก็สกัดหีบยาไว้ตรงขอบรอยแยกได้
แต่หีบยาเพิ่งหยุดนิ่ง กระแสน้ำก็พลิกกลับทิศทางอย่างฉับพลัน
ครีบกระดูกของปลาไหนขาวปักแน่นอยู่ในพื้นเรือ ทว่าร่างกลับถูกกระแสน้ำเย็นทั้งสายซัดเหวี่ยงไปด้านหลัง
กร๊อบ!
ข้อพับศอกถูกกระแสน้ำบิดหักอย่างรุนแรง
เส้นเนื้อก้างปลาที่เพิ่งติดอยู่ใต้ข้อศอกเมื่อครู่ พลันไร้สิ่งขวางกั้นโดยสิ้นเชิง พุ่งผ่านข้อพับศอกที่หักไป
รอยนูนนั้นเคลื่อนขึ้นไปตามต้นแขนอย่างรวดเร็ว
มุ่งตรงสู่แอ่งหัวไหล่
“บัดซบ!”
ปลาไหนขาวฝืนทนความเจ็บปวด เร่งใช้【ปลาไหนเผาย่าง】อีกครั้ง
ซอกเกล็ดบนแขนที่หักเพิ่งเปล่งแสงแดงขึ้น กระแสน้ำเย็นยิ่งกว่าเดิมอีกสายก็ทะลักเข้ามาจากรอยแยก กดความร้อนที่เขาเพิ่งรวบรวมขึ้นมาจนดับมอดในทันที
เส้นเนื้อก้างปลาพุ่งวาบเข้าไปในแอ่งหัวไหล่ แล้วทะลุออกจากหลอดเลือด มุ่งตรงไปยังหน้าอกและช่องท้อง
“อ๊าก——!”
แขนของปลาไหนขาวหมดแรง หีบยาจึงไถลหลุดไปตามแรง ก่อนกระแทกเข้ากับแผ่นพื้นที่เชิดงอขึ้นอย่างหนักหน่วง
ปัง!
ฝาหีบที่ยังปิดไม่สนิทกระเด้งเปิดออกตามเสียง
เกลือน้ำแข็งกระจายว่อน ศีรษะของสิบเจ็ดกลิ้งออกมาจากในหีบ
ท่ามกลางภาพที่หมุนคว้าง สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือร่างของปลาไหนขาวที่คุกเข่าลง
อาจารย์ผู้เคยยืนอยู่ข้างเก้าอี้ทรมานเสมอมา คอยฟังเสียงกรีดร้องของผู้อื่นด้วยสายตาเย็นชา ในที่สุดก็ทรุดเข่าลงในแอ่งเลือดเช่นกัน เจ็บปวดจนหัวใจแทบขาด ร้องโหยหวนจนแทบไม่เหลือเค้าความเป็นคน
ชั่วขณะถัดมา
กระแสน้ำปั่นป่วนม้วนเอาศีรษะของสิบเจ็ดไป
ดำดิ่งลงสู่ทะเลลึก
……
น้ำทะเลเย็นเฉียบ
ทว่าสิบเจ็ดกลับแทบไม่รู้สึกถึงความหนาวเหน็บแล้ว
บาดแผลด้านหลังศีรษะยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา
เดิมทีที่นั่นซ่อนสิ่งเดียวทั่วทั้งร่างของอีรุ้งสละร่างที่ไม่อาจสละทิ้งได้——จุดเมห์ปลา
บัดนี้จุดเมห์ปลาแตกสลายแล้ว
พลังที่ค้ำจุนให้ศีรษะยังมีชีวิตอยู่ก็กำลังสลายไปอย่างรวดเร็ว
สิบเจ็ดรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า พลังชีวิตที่อีรุ้งสละร่างมอบให้ศีรษะนี้กำลังถดถอยลงทีละน้อย
เลือดเนื้อค่อย ๆ เงียบงัน
สัมผัสรับรู้ก็อ่อนกำลังลงเรื่อย ๆ
เขากำลังกลับไปเป็นคนธรรมดาอีกครั้ง
คนธรรมดาที่เหลือเพียงศีรษะ ย่อมมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน
ปลาไหนขาวไม่ได้หลอกเขา
คราวนี้
เขากำลังจะตายจริง ๆ
“หยุดเถิด……”
“ขอร้องล่ะ รีบหยุดเสีย……”
“ฆ่าข้าเสีย!”
“เจ้าปีศาจ!”
เสียงแล้วเสียงเล่าผุดขึ้นมาจากความมืดอีกครั้ง
ล้วนเป็นเสียงของคนที่เขาทิ้งไว้ในห้องทรมานตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ตลอดสามปี เสียงเหล่านี้ไม่เคยจากไปอย่างแท้จริง
หลายปีมานี้ เขามอบความหวาดกลัวและความเจ็บปวดให้ผู้คนมากมาย บัดนี้ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ บางทีอาจเรียกได้ว่าสมควรแล้ว
หากคนเหล่านั้นยังรอเขาอยู่ใต้ทะเล ก็จงไปพบพวกเขาเถิด
คลื่นวงวนลากศีรษะของเขาพลิกหมุนและจมลึกลงไปไม่หยุด
รอบด้านมืดมิดขึ้นทุกที
ทว่าเสียงกรีดร้องเหล่านั้นกลับค่อย ๆ ห่างออกไป
ราวกับวิญญาณอาฆาตกลุ่มหนึ่งที่จมสู่ทะเลลึก ในที่สุดก็เลิกไล่ตามเขา
เมื่อเสียงร่ำไห้สุดท้ายใกล้จะเลือนหายไป
ใบหน้าสองใบที่เลือนรางไปนานหลายปีกลับค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นจากความมืด
เวลานั้นชุมชนแพยังไม่ถูกเผา
บิดาอุ้มปลาที่เพิ่งจับขึ้นมาจากทะเล ยืนยิ้มให้เขาอยู่ข้างเรือ
มารดายื่นหน้าออกมาจากประตูห้องเรือ ตะโกนไปทางไกล
“อันโหย่วอวี้!”
“อย่ามัวเล่นน้ำอยู่ กลับมากินข้าว!”
มุมปากของสิบเจ็ดค่อย ๆ ยกขึ้น
ในที่สุดเขาก็นึกออกแล้ว
ชื่อที่ถูกลบเลือนไปนานหลายปีชื่อนั้น
……