หลินฮุยยืนตัวตรง รับสายตาเฉินเกิ่ง เสียงดังฟังชัด
"รายงานผู้บัญชาการกองพลน้อย แผนของผมเริ่มจากท่าทางพื้นฐานและการเข้าแถว"
"ยุทธการที่หมู่บ้านหยางเผยให้เห็นปัญหา พอแนวป้องกันของเราถูกทะลุ ข้างในก็กลายเป็นทรายแตกแยกต่างคนต่างสู้ทันที"
"การฝึกท่าทางไม่ใช่เรื่องเพื่อโชว์ แต่คือวินัยและการเชื่อฟังที่ฝังลึกในกระดูก"
"เมื่อใดที่เราปั้นนิสัยสั่งให้ทำ ทำตามสั่งได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปเรื่องยุทธวิธีย่อยระดับหมู่จึงจะลงมือปฏิบัติได้จริง"
คำพูดนี้ชัดถ้อยชัดคำ เป็นระเบียบเรียบร้อย
เฉินเกิ่งรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย อดมองชายหนุ่มคนนี้อีกสองสามตาไม่ได้
คนงานโรงงานตัดเย็บคนหนึ่งจะพูดทฤษฎีแบบนี้ออกมาได้?
ตรรกะในคำพูดนี่ กลับดูเหมือนเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเมืองที่จบจากสถาบันการเมืองการทหารต้านญี่ปุ่นเสียมากกว่า
"ประสานงานระดับหมู่?" เฉินเกิ่งเริ่มสนใจ "ประสานกันยังไงเฉพาะเจาะจง เล่ามาฟังหน่อย"
หลินฮุยไม่มีความขลาดกลัวใด ๆ ก้าวขึ้นไปข้างหน้าตรง ๆ
เขาหยิบก้อนกรวดเล็ก ๆ ที่เหลือจากการลาดตระเวนเมื่อคืนออกมาจากกระเป๋า วางไว้กลางโต๊ะแปดเซียน
"ผู้บัญชาการกองพลน้อย ท่านดูนี่"
หลินฮุยเลือกก้อนกรวดสามก้อน วางบนโต๊ะเป็นรูปสามเหลี่ยม
"ตอนนี้การบุกทั่วไปของเรา ส่วนใหญ่เป็นการเบียดกันขึ้นไป หรือไม่ก็เข้าแถวเป็นเส้นเดียวบุกทะลวง"
"แนวคิดของผมคือแยกหน่วยรบออกให้สิ้นเชิง ลงไปถึงหน่วยสู้รบย่อยสามคนที่เล็กที่สุด"
เหล่าผู้บังคับกองร้อยและกองพันในห้องต่างยืดคอออกไปหมด แม้แต่หลี่หยุนหลงก็ยังก้าวเข้าไปครึ่งก้าว จ้องเขม็งไปที่ก้อนหินเล็ก ๆ บนโต๊ะ
"ก้อนกรวดสามก้อนนี้ แทนทหารสามนาย"
หลินฮุยใช้นิ้วเขย่าก้อนหนึ่ง "นี่เรียกว่ารูปขบวนสามเหลี่ยมหน้า คนสามคนแบ่งหน้าที่ชัดเจน หนึ่งจู่โจมหลัก หนึ่งคุ้มกัน หนึ่งสนับสนุน"
"และในระหว่างการเคลื่อนที่ คนหนึ่งรับหน้าที่บุกทะลวง อีกสองคนอยู่สองข้างให้การคุ้มกันด้วยกำลังยิง พอคนหน้าเข้าประจำที่ คนถัดไปก็เข้าแทนที่"