ในกระท่อมดินของกองพันอิสระ
"ผู้บังคับกองร้อย! ผู้บังคับกองร้อย! อย่านอนเลย!"
ทหารรักษาการณ์เดินเข้ามาในห้อง เขย่าตัวผู้บังคับกองร้อยที่สองที่กำลังหลับใหลไม่หยุด
"หืม?" ผู้บังคับกองร้อยที่สองลืมตาครึ่งหนึ่งพลิกตัว ร้องเสียงยานยาวด้วยความไม่พอใจ: "ฟ้ายังไม่สว่างเลย ไม่ใช่จับผู้บังคับกองพันได้แล้วหรือไง?"
"ไม่ใช่!" ทหารรักษาการณ์รีบบอก "ผู้บังคับกองพันแอบเข้าไปในกองบัญชาการตั้งแต่หัวค่ำแล้ว!"
ร่างของผู้บังคับกองร้อยที่สองดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ตาเบิกกว้าง: "อะไรนะ?"
"เข้าไปจริง ๆ ด้วย! ล้วงเอาทหารยามที่กองร้อยที่สองกับกองร้อยที่สามวางไว้ข้างนอกจนหมด ตอนนี้กำลังหัวเสีย สั่งให้หัวหน้ากองร้อยขึ้นไปทั้งหมดรีบไปประชุมที่กองบัญชาการ!"
ผู้บังคับกองร้อยที่สองคว้าเสื้อกันหนาวที่พาดอยู่บนเตียงไฟสวมใส่แล้ววิ่งพรวดออกไปข้างนอก
ในห้องใหญ่กองบัญชาการ ผู้คนแน่นขนัด
บรรดาผู้บังคับกองร้อยไม่มีใครกล้านั่ง ต่างยืนตัวตรงอยู่อย่างเรียบร้อย
หลี่หยุนหลงนั่งอยู่บนม้านั่งยาว นิ้วมือเคาะไปที่พื้นโต๊ะ
บนโต๊ะวางอุปกรณ์ของทหารยาม
"เบิกตากว้าง ๆ ดูให้ดี! นี่คือกำแพงเหล็กที่พวกแกโม้ไว้ว่าจะล้อมไว้แน่นหนา!"
เขาแผดเสียงขึ้น เสียงดังราวระฆังทองแดง
"วางยามสองก้าวหนึ่งนาย สามก้าวหนึ่งด่าน กลายเป็นของประดับตกแต่งไปหมด!"
"ข้ากับหลินฮุยเป็นคนเป็น ๆ สองคน ปลดอาวุธปืนของพวกแกได้ ถึงกับเดินวนไปทั่วส้วมที่พวกแกตื่นขึ้นมาขับถ่าย กลับไม่มีใครรู้ตัวแม้แต่คนเดียว!"
หัวของเซินฉวนก้มต่ำมาก ไม่อาจปริปากพูดคำแข็งข้อสักครึ่งคำ หน้ายับยู่ยี่สุดขีด
คำรับประกันที่ให้ไว้อย่างมั่นอกมั่นใจเมื่อวานนี้ ตอนนี้กลายเป็นฝ่ามือฟาดลงบนหน้าตัวเองไปหมดแล้ว
หลี่หยุนหลงด่าได้ที่พอใจแล้ว ก็หันกลับเข้าประเด็น
"แพ้ศึกไม่น่ากลัว น่ากลัวคือไม่รู้ว่าตัวเองแพ้เพราะอะไร!"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทั้งกองพันจัดฝึกซ้อมใหญ่ ต้องวางกฎระเบียบขึ้นมาใหม่ให้หมด!"
"เพื่อให้ไฟกองนี้ลุกโชนถึงก้นบึ้ง ข้าขอแต่งตั้งคนหนึ่งก่อน"