เสียงกีบม้าค่อย ๆ ห่างออกไป ร่างของเฉินเกิ่งหายลับไปในหิมะ
ภายในลานกองบัญชาการกรมอิสระเข้าสู่ความเงียบชั่วขณะ
จากนั้น เหล่าผู้บัญชาการกองร้อยและกองพันเมื่อมองมาที่หลินฮุยอีกครั้ง ความรู้สึกขัดแย้งเมื่อครู่ได้หายไปสิ้น
แค่คำพูดไม่กี่คำและก้อนหินไม่กี่ก้อน ก็สามารถทำให้ผู้บัญชาการกองพลน้อยซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความขี้เหนียวควักกระสุนหมื่นนัดออกมาได้
ต้องรู้ไว้ว่า ผู้บัญชาการกองพลน้อยไม่แอบเอาของของกองพันอิสระไปก็ถือว่าดีมากแล้ว
"ผู้บัญชาการกองพัน!" เซินฉวนเป็นคนแรกที่ได้สติ รีบเข้าไปใกล้หลี่หยุนหลง "กระสุนหมื่นนัดนั้นถ้าเอาคืนมาได้ พวกเรากองร้อยสองเสียกำลังพลหนัก ขอแบ่งให้พวกเราก่อนได้ไหม..."
"ไปไกลๆ!" หลี่หยุนหลงเตะก้นเซินฉวน "หูหนวกหรือไง? นั่นเป็นเงินทุนสำหรับยุทธวิธีสามสามของท่านผู้บัญชาการกองพลน้อย! กล้าขอเยอะขนาดนั้นหรือไง?"
"เชอะ!" เซินฉวนเหลือบมองหลี่หยุนหลง "ขี้เหนียวจะตาย"
หลี่หยุนหลงไม่สนใจเขาอีก หันไปเดินมาหาหลินฮุย ตบไหล่เขาอย่างแรง
"ครูฝึกหลินของข้า ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ การฝึกของคนในกองพันอิสระกว่าพันคนจะยกให้เจ้าหมด"
หลินฮุยยืนตรง: "ผู้บัญชาการกองพัน รับรองภารกิจ!"
...
วันต่อมา ลานนวดข้าวหมู่บ้านหยางเปลี่ยนไป
เมื่อก่อนจะคึกคักเฉพาะตอนรวมพลทุกเช้า แต่ตอนนี้ พอฟ้าสาง เสียงตะโกนพร้อมเพรียงก็ดังก้องทั่วหุบเขา
ทหารและนายทหารทั้งกองพันเริ่มจากความไม่พอใจ การต่อต้าน ค่อย ๆ ฝึกจนชินชา และในที่สุดก็กลายเป็นความจำของกล้ามเนื้อ
เหล่าทหารเก๋าที่เคยหลังค่อม ตัวโย้ เฉื่อยชา ถูกหลินฮุยใช้มาตรฐานการเข้าแถวที่เข้มงวดที่สุด เค้นจนกลายเป็นต้นป็อปลาร์ที่สูงตรง