ยามราตรี กองพันอิสระไม่รอช้า ทั้งกองพันอาศัยความมืดมิดมุ่งหน้าตรงไปยังที่ตั้งค่ายเชลยของยามาโมโตะโดยตรง
ตีสามครึ่ง สามกองร้อยขยายแนวตามแผนที่วางไว้อย่างเคร่งครัด ต่างยึดตำแหน่งที่หลินฮุยกำหนดไว้ก่อนหน้าได้หมดแล้ว
กองร้อยที่สองปิดปากทางเข้าตรง "หูโข่ว" ไว้มิดชิด กองร้อยที่หนึ่งแผ่ปีกสองข้างโจมตีที่ตั้งค่ายเชลย กองร้อยที่สามเป็นกองหนุนอยู่ด้านหลัง คอยฟังคำสั่งพร้อมเข้าสู่สนามรบได้ทุกเมื่อ
เวลาสี่ห้าสิบนาที
ลมภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลซานซีไม่ปรานีใคร โหมกระหน่ำใส่หน้ากัดไปถึงกระดูก
บนไหล่เขาสูงชันนอกค่ายเชลย จางต้าเปียวซุกใบหน้าครึ่งหนึ่งลงในหิมะ มือกำปืนพกชนิดกึ่งอัตโนมัติแน่น
ทหารกองร้อยที่หนึ่งของกองพันอิสระหมอบอยู่ที่นี่ครึ่งชั่วโมงแล้ว เหงื่อที่ออกจากการเดินทัพทางไกล โดนลมหนาวพัด ยิ่งหนาวเย็นเสียดแทงเข้าไปในกระดูก
แม้แต่ฟันบนฟันล่างจะกระทบกันไม่หยุด ก็ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับตัว
เว่ยต้ายงหมอบอยู่ข้างๆ จางต้าเปียว จมูกแทบจะแตะพื้น
"ผู้บังคับกองร้อยจาง" เว่ยต้ายงลดเสียงต่ำ "ทหารยามหน้าด่านคนนั้นเปลี่ยนเวรแล้ว ตอนนี้บนนั้นเหลือเขาคนเดียว"
จางต้าเปียวเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ
อีกสิบนาที
เขาหันไป ส่งสัญญาณมือให้ทหารสื่อสารที่อยู่ด้านหลัง
คำสั่งถูกส่งต่อผ่านสัญญาณมือ ไร้เสียง แผ่ไปสองข้างในทุ่งหิมะ
ทุกคน เตรียมพร้อม สับไก
สี่โมงเช้าตรง
แขนของจางต้าเปียวฟาดลงอย่างแรงกลางอากาศ
หัวหน้าหมู่หนึ่ง หวังซีขุยได้รับคำสั่ง เขาหมอบอยู่หลังคันดิน สายตาข้างขวาจับจ้องหัวของทหารยามญี่ปุ่น นิ้วชี้เหนี่ยวไกอย่างเด็ดขาด
"ปัง!"
เสียงปืนก้องกังวานฉีกความมืดมิดยามราตรี
หัวของทหารยามญี่ปุ่นแตกเป็นละอองเลือด ร่างทั้งตัวล้มคว่ำไปด้านหลัง