ในเวลาเดียวกัน
เมืองไท่หยวน กองบัญชาการกองทัพญี่ปุ่นที่หนึ่ง
ซิโอซึกิ โยชิกิ กำลังหลับใหล เสียงเคาะประตูรีบเร่งดังก้องไปตามทางเดิน
"ท่านผู้บัญชาการ! เหตุการณ์ฉุกเฉินที่สุด!"
ซิโอซึกิ โยชิกิ ผุดลุกขึ้นนั่งทันที ผลักผ้าห่มออก สวมเสื้อคลุมทหารแล้วเปิดประตู
นายทหารสื่อสารยืนอยู่หน้าประตูด้วยเหงื่อท่วมหน้า ถือโทรเลขที่เพิ่งถอดรหัสไว้ในมือ
"ท่านผู้บัญชาการ ท่านพันเอกยามาโมโตะส่งโทรเลขด่วนจากที่ตั้งหน่วย หน่วยถูกโจมตีกลางคืนโดยกองทัพจีน ขอเพิ่มกำลังเสริมโดยด่วน!"
"อะไรนะ?" สีหน้าซิโอซึกิเปลี่ยนทันที ความง่วงหายวับไป
เขาคว้าโทรเลขมาอ่านอย่างรวดเร็ว หัวใจสั่นสะเทือน
หน่วยคอมมานโดยามาโมโตะคือทัพหลวงที่เขาลงทุนมหาศาลและทุ่มเทสุดชีวิต เป็นมีดคมที่ใช้ปฏิบัติภารกิจตัดหัวยุทธศาสตร์
ตอนนี้มีดยังไม่ทันชักออกจากฝัก กลับถูกโจมตีในฝักเสียแล้ว?
สิ่งนี้เขาทนรับไม่ได้อย่างยิ่ง!
"กองโจรจีนรู้ที่นั้นได้อย่างไร? พวกเขาส่งกำลังมาเท่าไหร่กันแน่?" ซิโอสึกิคำราม
นายทหารสื่อสารก้มหน้า: "พันเอกยามาโมโตะในโทรเลขบอกว่าเป็นกองกำลังหลัก คาดว่าไม่น้อยกว่าหนึ่งกรมพล"
ซิโอสึกิขยำโทรเลขเป็นก้อนแล้วโยนลงพื้นอย่างแรง
หน่วยคอมมานโดมีเพียงไม่กี่สิบคน หากถูกล้อมโดยหนึ่งกรมพล ในสภาพป้องกันกลางสนาม คงประคองถึงรุ่งเช้าไม่ได้แน่
"สั่งการทันที!"
ซิโอสึกิเดินกลับไปที่โต๊ะใหญ่ ชี้ไปยังแผนที่ยุทธการขนาดใหญ่บนผนัง
"สั่งให้กองทหารประจำเมืองผิงอัน ออกรบหนึ่งกองร้อยทันที เดินทัพกลด้วยเครื่องจักร เร่งไปช่วยที่ตั้งของยามาโมโตะ!"