หลี่หยุนหลงพอได้ยินคำว่า "หมู่จู่โจมพิเศษ" ก็เริ่มสนใจ เอี้ยวตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
"เล่ารายละเอียดหน่อยสิ จะจัดการยังไง?"
หลินฮุยวางเหตุผลอย่างเป็นระบบ
"อย่างแรก คราวนี้เราตีค่ายเชลยของยามาโมโต้ ยึดอุปกรณ์พิเศษของเยอรมันมาได้มาก โดยเฉพาะปืนกลมือเอ็มพี38 นั่น"
"ถ้าแจกจ่ายปืนกลเหล่านี้ให้แต่ละกองร้อย ความหนาแน่นของอำนาจการยิงก็จะกระจายเกินไป ไม่เกิดผลอะไร แถมยังทำให้มีปัญหาเพิ่มขึ้นเพราะกระสุนคนละชนิดกันอีก"
"ถ้าเอาปืนกลมือหลายสิบกระบอกนี้มารวมกัน แจกให้หมวดจู่โจมนี้ทั้งหมด แล้วเพิ่มชุดอุปกรณ์พิเศษและหน้ากากกันพิษของญี่ปุ่นด้วย"
"นั่นก็เท่ากับว่ากองพันอิสระของเรามีมีดคมๆ ที่พร้อมจะเฉือนแนวป้องกันของพวกญี่ปุ่นได้ทุกเมื่อ!"
"ตอนปกติก็ประจำอยู่ที่กองบัญชาการกองพัน พอมีภารกิจก็ดึงออกไปปฏิบัติภารกิจมีดคม ลาดตระเวน บุกโจมตี ซุ่มโจมตี ลอบสังหาร ทำหมด"
"ตอนไม่มีภารกิจก็ทำหน้าที่เป็นกำลังรักษาความปลอดภัยของกองบัญชาการ คุ้มครองจุดศูนย์กลาง"
เข่งคองเอ้อพยักหน้าเห็นด้วยกับที่หลินฮุยพูด
"อาจารย์หลินพูดถูก ทหารเก่าๆ พวกนี้เอาชีวิตรอดมาจากการเอาปากกัดคมมีด พอรวมๆ กันเข้า ก็เป็นกำลังที่สู้กันตัวต่อตัวได้จริงๆ"
"แต่..."
เข่งคองเอ้อเปลี่ยนประเด็น
"ทำไมต้องใช้เชลยที่เพิ่งเข้ามาใหม่พวกนี้ด้วย? ทหารเก่าของกองพันอิสระเราก็มีไม่น้อย เลือกคนจากแต่ละกองร้อยมาตั้งหน่วยไม่ดีกว่าหรือ?"
หลินฮุยอธิบาย: "รองผู้บังคับการเข่ง ในกองพันเราคนเก่งๆ ตอนนี้เกือบทั้งหมดเป็นนายหมู่ รองนายหมู่ประจำหมวดต่างๆ อยู่"