เช้าวันต่อมา ณ ลานนวดข้าวหมู่บ้านหยาง
นอกจากหน่วยรักษาการณ์และทหารสื่อสารแล้ว ผู้คนเจ็ดแปดร้อยคนจากกองพันอิสระต่างก็มารวมตัวกันที่นี่
ไม่เพียงแต่ทหารเท่านั้น หลี่หยุนหลงฟังคำแนะนำของหลินฮุย ให้จ้าวกังส่งคนไปตระเวนตามหมู่บ้านใกล้เคียง โฆษณาว่าวันนี้กองพันอิสระจะจัดมหกรรมการแข่งขันใหญ่ในหมู่บ้าน
พูดจาโอ้อวดจนภาพออกมายิ่งใหญ่ น่าดูไม่น้อย
ชาวบ้านชอบดูเรื่องสนุกอยู่แล้ว พออยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ จึงพากันแห่แหนมาล้อมลานนวดข้าวไว้แน่นขนัดหลายชั้น
กลางลานนวดข้าว ทหารเก่าของกองทัพแห่งชาติที่เพิ่งเข้าร่วมใหม่หลายสิบนายยืนอยู่ พวกเขาได้เปลี่ยนเป็นเครื่องแบบของกองพันอิสระแล้ว
ทหารเก่าซึ่งเคยประจำหน่วยยานยนต์กองทัพที่เจ็ดใช้ศอกสะกิดต้วนไห่ข้างตัว ก้มเสียงบ่นเบา ๆ
"พี่ต้วน เช้าขนาดนี้เรียกพวกเรามาเก็บแถวกันหมด นี่จะทำอะไรกัน?"
ต้วนไห่เอาแขนโพกอก เขย่งเท้ามองไปรอบ ๆ ฝูงชนที่อึกทึก
"ได้ยินว่ามีการคัดเลือกอะไรสักอย่าง"
"คัดเลือกอะไร?" ทหารยานยนต์ถามต่อ
ต้วนไห่ส่ายหน้า "ไม่รู้หรอก รอดูไปก่อนเถอะ ทางทหารแปดเหล่าเรานี่เดาใจยาก"
ทันใดนั้น หลินฮุยก้าวเท้าขึ้นไปบนแท่นสูงที่สร้างขึ้นชั่วคราวด้านหน้าลานนวดข้าว
เขาเดินไปถึงโต๊ะยาวกว้างที่ปูผ้ากันน้ำ ยืนนิ่ง ยื่นมือออกไปจับขอบผ้ากันน้ำ แล้วกระชากขึ้นอย่างแรง
"แคร่ก!"
ผ้าคลุมหล่นลงพื้น
ปืนกลมือเอ็มพี38 สายเข็มขัดซองกระสุน หมวกเหล็กพิเศษ และอุปกรณ์ยุทธวิธีอเนกประสงค์ของเยอรมันใหม่เอี่ยมกว่าสามสิบชิ้น วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ