วินาทีก่อนหน้านี้ยังเอาแต่ดื้อดึงทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ หลี่หยุนหลงพอได้ยินเสียงก็รีบหมุนตัวกลับมาทันที
พอเห็นชัดคนที่ยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าดำคล้ำของเขาก็เปื้อนยิ้มในพริบตา
"โอ้โย! ผู้บัญชาการกองพลน้อย!"
หลี่หยุนหลงเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ยกส้นเท้าชิดกัน แล้วก็คำนับทหารอย่างเคร่งครัด
"ผู้บัญชาการกองพลน้อย! กระแสลมอะไรพัดท่านมาที่นี่ได้?"
เฉินเกิ่งทำหน้าตาย ชี้ด้วยแส้ม้าในมือ: "ลมอะไรงั้นเหรอ? ก็ลมเอนที่ชื่อหลี่หยุนหลงไม่เชื่อฟังคำสั่งไงล่ะ!"
หลี่หยุนหลงหดคอเล็กน้อย หัวเราะแห้งๆ สองทีแล้วไม่รับคำ
เฉินเกิ่งเดินเข้าไปอีกก้าว: "ฉันเพิ่งเดินมาถึงปากประตู ก็ได้ยินนายบ่นอยู่ในนั้น"
"ยังไงล่ะ? อยากให้ฉันหาคานหามแปดคนมาแบกนายไปรับตำแหน่งรึไง?"
บรรดาคนงานในโรงงานต่างกลั้นหายใจ ก้มหน้าก้มตาทำงานกันต่อไป ไม่มีใครกล้าแหยมองเรื่องนี้
หลินฮุยยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มคน สังเกตการณ์อย่างนิ่งเฉย
"ไม่กล้า ไม่กล้าครับ" หลี่หยุนหลงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มประจบ
เฉินเกิ่งชี้หน้าหลี่หยุนหลงด้วยแส้ม้า แล้วด่าทออย่างไร้ความปรานี:
"บนสนามรบขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชา นายยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ? บ่นอะไรกันนักหนา!"
หลี่หยุนหลงรีบเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นน้อยใจ:
"ผู้บัญชาการกองพลน้อย... เปล่าครับ ผม... ผมแค่เสียดายหน่วยเก่าของผม"
"พวกเราอยู่ด้วยกันมากองพันใหม่มานานขนาดนี้ ลูกน้องทั้งหลายหลับตาก็ยังรู้ใจกัน"
"ผมอยากกลับไปกองพันใหม่ของผม"
"ฟังฉันไว้ให้ดี หลี่หยุนหลง!"
เฉินเกิ่งไม่สนใจฟังคำแก้ตัวของเขา ขัดขึ้นเสียงเข้ม:
"กองพันอิสระถึงจะแพ้ศึกมา แต่มันก็เป็นกองกำลังของกองทัพที่แปดของเราเหมือนกัน! เป็นหน่วยที่สู้กับพวกญี่ปุ่นเหมือนกัน!"
เขาพูดไปก็ยิ่งโมโห: "นายคิดว่านี่มันเลือกสั่งกับข้าวร้านอาหารรึไง? ยังจะมามั่วเลือกอีก!"
"ไม่งั้นฉันมาที่โรงงานเย็บผ้าแห่งนี้เหยียบจักรเย็บผ้า แล้วนายไปนั่งตำแหน่งฉันที่กองบัญชาการกองพลน้อยดีไหมล่ะ?"
หลี่หยุนหลงฟังแล้วตกใจจนรีบเงยหน้าขึ้น พร้อมโบกมือปัดๆ:
"ผู้บัญชาการกองพลน้อย ท่านพูด... ท่านพูดหนักเกินไปแล้ว ผมหลี่ไม่กล้าหรอก ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น..."
"นายจะหมายความว่ายังไงได้อีกล่ะ หลี่หยุนหลง?"
น้ำเสียงเฉินเกิ่งผ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความน่าเกรงขาม
"การมอบกองพันอิสระให้นาย คือความไว้วางใจขององค์กรที่มีต่อนาย!"
"นายต้องไปแบกคานหลักนี้ให้ไหว และดึงจิตวิญญาณของหน่วยนี้กลับมาให้ได้!"
เห็นว่าไฟในตัวหลี่หยุนหลงใกล้จะเดือดเต็มที่แล้ว ก็ควรจะเบาไฟลงเสียที
เขายกส้นเท้าชิดกัน ยืนตรง แล้วตะโกนเสียงดังลั่น:
"รับทราบ! ยอมรับคำสั่งอย่างเด็ดขาด! ผมจะไปรายงานตัวที่กองพันอิสระทันที!"
ร้องจบประโยคนี้ หลี่หยุนหลงก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ แล้วก็กลับมาฉาบรอยยิ้มประจบประแจงอีกครั้ง
"แต่ว่า ผู้บัญชาการกองพลน้อย ผมมีคำขอเล็กๆ น้อยๆ ขอปรึกษาท่านหน่อยได้ไหม?"
เฉินเกิ่งมองเขาอย่างระแวง: "พูดมา! เจ้าหนูนายไม่เคยยอมขาดทุน รู้จักจังหวะเวลายื่นขอดีจริงๆ"
หลี่หยุนหลงหัวเราะแหะๆ: "ส่งผู้บังคับการการเมืองมาให้ผมได้ไหม? ตำแหน่งผู้บังคับการการเมืองกับผู้บังคับกองพัน รวมอยู่ในตัวผมคนเดียวพอ"
เฉินเกิ่งเบิกตากว้าง ตะคอก: "ฝันไปเถอะ! ไม่มีผู้บังคับการการเมืองคอยดูแล นายหลี่หยุนหลงจะไม่ยกกองพันอิสระพลิกแผ่นดินเลยหรือไง?"
หลี่หยุนหลงเม้มปาก เปลี่ยนเป็นสีหน้าเสียดายเล็กน้อย ดูเหมือนจะเดาผลลัพธ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว จากนั้นก็เสนอแผนที่สองออกมา
"ถ้างั้น... ย้ายผู้บังคับกองร้อยหนึ่งของกองพันใหม่ จางต้าเปียว มาให้ผมได้ไหม?"
"คนนี้ร่วมตายร่วมเป็นกับผมมา ผมใช้แล้วถนัดมือ คำขอนี้คงไม่มากไปใช่ไหม ผู้บัญชาการกองพลน้อย?"
เฉินเกิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหลี่หยุนหลง แล้วก็พยักหน้าเบาๆ:
"อืม... เปลี่ยนที่อยู่ใหม่ นายก็ต้องการลูกน้องเก่าที่เก่งกาจมาช่วยเปิดสถานการณ์จริงๆ"
"อันนี้พอจะพิจารณาให้ได้ เดี๋ยวฉันจะไปบอกกองพันใหม่ให้เอง"
หลี่หยุนหลงดีใจสุดขีด: "ขอบคุณผู้บัญชาการกองพลน้อย!"
จากนั้น เขาก็ถูมือ แล้วพูดอย่างระมัดระวัง: "ผู้บัญชาการกองพลน้อย ที่จริงผมยังมีคำขอเล็กๆ น้อยๆ อีกข้อหนึ่ง"
เฉินเกิ่งฟังแล้วชี้มาที่หลี่หยุนหลงด้วยแส้ม้า: "หลี่หยุนหลง! อย่าได้ก้าวร้าวเกินหน้าเกินตาไปหน่อยเลย! อย่าได้ถือวิสาสะล้ำเส้น!"
หลี่หยุนหลงรีบชูนิ้วก้อยขึ้น พร้อมสีหน้าจริงจัง: "ผู้บัญชาการกองพลน้อย เป็นคำขอเล็กๆ จริงๆ นะ เล็กกว่างาเมล็ดพืชเสียอีก ผมขอคนงานโรงงานตัดเย็บสักคน คำขอนี้เล็กพอแล้วใช่ไหม?"
"คนงานโรงงานตัดเย็บ?" เฉินเกิ่งขมวดคิ้ว: "คนไหนล่ะ?"
หลี่หยุนหลงรีบหมุนตัว ชี้ไปที่มุมห้อง ไปที่หลินฮุยซึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นตลอดเวลา
"ก็หนุ่มคนนี้ไง"
ก้อนหินที่ค้างอยู่ในใจของหลินฮุยก็พลอยหล่นลงสู่พื้นในที่สุด
เขายืดหลังตรง สายตามุ่งมั่นจ้องมองเฉินเกิ่ง
หมากตัวนี้ เขาเล่นรอดแล้ว
เฉินเกิ่งมองตามนิ้วชี้ของหลี่หยุนหลงไป พินิจร่างกายที่ไม่ค่อยแข็งแรงของหลินฮุย แล้วถามด้วยความสงสัย:
"นายพาทหารไปรบ ต้องการช่างเย็บผ้าเล็กๆ จากโรงงานตัดเย็บไปทำไม?"
หลี่หยุนหลงโกหกไว้ล่วงหน้าแล้ว พูดออกมาทันที: "ผู้บัญชาการกองพลน้อย ท่านก็รู้ว่ากองทัพเรายากจน"
"สามปีห้าปีไม่เห็นมีชุดเครื่องแบบใหม่ส่งมา พวกพ้องอยู่ในหุบเขาลำบากตรากตรำ ชุดทหารก็ขาดรุ่งริ่งเป็นเศษผ้าไปหมดแล้ว"
เขามองไปที่หลินฮุยอีกครั้ง: "ไอ้หนุ่มคนนี้ฝีมือเย็บปักถักร้อยดี ผมจะพาเขาไปเป็นทหารรับใช้ส่วนตัว เวลาว่างๆ จะได้ช่วยพวกพ้องซ่อมแซมเสื้อผ้า"
"นี่ก็ช่วยประหยัดค่าวัสดุผ้าให้องค์กรด้วยนะ"
พูดจบ หลี่หยุนหลงก็มองเฉินเกิ่งอย่างนิ่งๆ แววตาวาบหนึ่งผ่านมา มีเพียงหลินฮุยเท่านั้นที่เข้าใจความหมาย
หลี่หยุนหลงรู้ดีในใจว่าการวิเคราะห์กลยุทธ์เมื่อครู่ของหลินฮุยไม่ใช่สิ่งที่ช่างเย็บผ้าธรรมดาจะพูดออกมาได้ พาเขาไว้ข้างกาย มันต้องมีประโยชน์มหาศาลแน่นอน
คำพูดนี้ทำให้เฉินเกิ่งสบายใจขึ้น เขาพยักหน้า แล้วหันไปมองหลินฮุยอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง
ยังไม่ทันที่เฉินเกิ่งจะเอ่ยปาก หลินฮุยก็พูดขึ้นก่อน ยืนตรง แล้วทำความเคารพแบบทหารสมัยใหม่ที่ได้มาตรฐานอย่างยิ่ง
"ผู้บัญชาการท่าน ทักทาย!"
เสียงทักทายอันกังวานนี้ทำให้เฉินเกิ่งชะงักไปเล็กน้อย
ร่างกายถึงจะผอมบาง แต่จิตวิญญาณกลับเปี่ยมล้นยิ่งกว่าทหารเก๋าผู้มากประสบการณ์เสียอีก
เฉินเกิ่งโบกมือ: "นายชื่ออะไร?"
"รายงานผู้บัญชาการ ผมชื่อหลินฮุย!"
"หลินฮุย" เฉินเกิ่งพยักหน้า "หลี่หยุนหลงจะย้ายนายไปกองพันอิสระ ที่นั่นเมื่อไหร่ก็ได้อาจต้องสู้ตายกับพวกญี่ปุ่น นายกล้าไปกับเขาไหม?"
หลินฮุยยืดอกขึ้น เสียงดังยิ่งกว่าเดิม หนักแน่นชัดเจน:
"รายงานผู้บัญชาการ ทหารปฏิวัติเป็นเหมือนอิฐก้อนหนึ่ง ไหนจำเป็นต้องใช้ ก็ไปอยู่ที่นั่น!"
"ขอแค่เป็นการปฏิวัติ ต่อให้ต้องฝ่าดาบฝ่าไฟ ผมก็จะไม่มีวันถอย!"
เฉินเกิ่งพยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วหันไปทางหลี่หยุนหลง พร้อมส่งเสียงเย็นชา:
"หลี่หยุนหลง นายดูสิ ความสำนึกของหนุ่มคนนี้ยังสูงกว่านายตั้งเยอะ!"
หลี่หยุนหลงยิ้มกว้างขึ้นอีก: "ใช่ใช่ใช่ เพราะงั้นผมถึงอยากให้เขาตามผมไปไงล่ะ!"
"เอางั้น!" เฉินเกิ่งตัดสินใจ "ในเมื่อเขายินดีไป นายก็พาไปเลย รีบไปรายงานตัวที่กองพันอิสระแล้วเข้ารับหน้าที่หน่วยทหาร!"
"รับทราบ!" หลี่หยุนหลงตอบรับเสียงดัง
เฉินเกิ่งไม่รีรอต่อไปอีก หันหลังเดินออกจากโรงงาน
"ผู้บัญชาการกองพลน้อย เดินทางดีๆ ครับ!" หลี่หยุนหลงยืนอยู่ที่ประตูตะโกนขึ้น
มองดูร่างของเฉินเกิ่งหายลับไปในลานบ้าน รองหัวหน้าโรงงานก็รีบเดินเข้าไปหา
"หัวหน้าโรงงานหลี่ ท่านได้กลับเข้ารับตำแหน่งเดิมแล้วหรือ?"
หลี่หยุนหลงหันกลับมา สีหน้าเปลี่ยนกลับเป็นท่าทีอันธพาลไร้เหตุผลทันที
เขายกมือกว้างๆ ชี้ไปที่มุมห้อง
"ถึงจะกลับเข้ารับตำแหน่ง ก็ต้องไม่ไปมือเปล่า สั่งให้คนขนชุดเครื่องแบบทหารใหม่สองร้อยชุด ฉันจะเอาไปให้พวกพ้องกองพันอิสระเปลี่ยน"
รองหัวหน้าโรงงานรีบร้อน: "ไม่ได้ครับ หัวหน้าโรงงานหลี่ ถ้าไม่มีใบสั่งจากหัวหน้าฝ่ายพลาธิการ ผมตัดสินใจเองไม่ได้"
หลี่หยุนหลงเบิกตากว้าง พูดอย่างหยิ่งยโส: "ฉันขอให้แกตัดสินใจด้วยหรือไง?"
ฉันยังเป็นหัวหน้าโรงงานอยู่! หัวหน้าโรงงานสั่งเบิกวัสดุก็สมเหตุสมผล!?
ขน! ขนให้ฉัน!
พอเล่นละครตุกติกเสร็จ เขาก็หันไปทางหลินฮุย: "นั่น... หลินอะไรนะ?"
หลินฮุยก้าวไปข้างหน้าสองก้าว: "รายงาน หลินฮุยครับ!"
"อ้อ ใช่! ไอ้หนูหลิน นายรีบไปเก็บข้าวของ ตอนนี้เราไปกองพันอิสระกันเลย!"