“เอ้ก——”
“เอ้ก——”
เสียงร้องราวกับทารกร่ำไห้ดังมาจากที่ไกล ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ในยามค่ำคืนเช่นนี้ฟังแล้วชวนขนลุกไม่น้อย
“ไอ้นั่น... ตกลงมันคือตัวอะไรกันแน่?”
นักท่องเที่ยวคนหนึ่งใจกล้ากว่าคนอื่น หลังวิ่งหนีออกมาได้ระยะหนึ่งก็รวบรวมความกล้าหันกลับไปมอง เสียงของเขาสั่นเครือขึ้นมา
ใต้แสงไฟถนนสีเหลืองสลัว กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังใช้มือและเท้าคลานไปกับพื้นราวกับสัตว์ หลังของพวกเขาโก่งสูง ในลำคอมีเสียงครางต่ำ ๆ ดังออกมา
ในกลุ่มคนเหล่านั้นมีทั้งนักเรียน บล็อกเกอร์ไลฟ์สดนอกสถานที่ และพ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งแผงขายของ
แต่ในเวลานี้ พวกเขาราวกับลืมตัวตนของตัวเองไปแล้ว กลายเป็นสัตว์ประหลาดหยาบกระด้างดุจสัตว์ป่า
“เอ้ก...”
เสียงเนิบช้าดังมาจากพื้นดิน ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น เงาร่างประหลาดเหล่านั้นก็ราวกับมีหลักยึดเหนี่ยว ท่วงท่าของพวกเขายิ่งบิดเบี้ยวพิกล
บางคนถึงกับมีเสียงกระดูกตามข้อบิดหักดังออกมาจากร่าง แต่กลับดูราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด แม้เลือดจะย้อมเสื้อผ้าจนแดงฉานและร่างกายเป็นอัมพาตนอนอยู่บนพื้น ใบหน้าก็ยังคงมีสีหน้าเหมือนสัตว์ป่าเช่นนั้น
ท่ามกลางฉากอันประหลาดชวนขนลุก มีแมวดำตัวหนึ่งเดินเข้ามาใต้แสงไฟถนน
“สัตว์ประหลาด... สัตว์ประหลาด!”
นักท่องเที่ยวคนหนึ่งเห็นแมวดำตัวนั้นเข้า หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมาทันที!
แมวดำตัวนี้... ไม่มีใบหน้า!
หรือพูดให้ถูกคือ ตรงตำแหน่งใบหน้าของมันมีหนังหน้าคนคลุมอยู่!
แม้สถานการณ์จะคับขันถึงเพียงนี้
แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า ตั้งใจจะถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก
“เหมียว...”
แมวที่คลุมหนังหน้าคนไว้เหลือบมองเขาอย่างแผ่วเบา เลียอุ้งเท้าของตัวเอง แล้วส่งเสียงร้องเหมียวแผ่วหวานออกมาจากลำคอ