เช้าวันรุ่งขึ้น
ซูหยวนลืมตาตื่น ลุกจากเตียง หยิบแปรงสีฟันกับแก้วน้ำขึ้นมาเริ่มแปรงฟันล้างหน้า
ใบหน้าในกระจกเป็นรูปลักษณ์ของตัวเขาเอง
ผ่านไปหนึ่งคืน ซูหยวนก็ชำนาญความสามารถในการเลียนแบบของมนุษย์ปลอมยิ่งขึ้น
ความสามารถนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่การเปลี่ยนใบหน้า หากให้เวลาซูหยวนสักหน่อย เขาถึงขั้นเปลี่ยนส่วนสูงและรูปร่างของร่างกายส่วนอื่นได้ด้วย
“กลั้ว ๆ~”
ซูหยวนบ้วนน้ำยาบ้วนปากทิ้ง จัดการตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เรียกรถไปโรงเรียนมัธยมซูโจวหมายเลขหนึ่ง
รถของเขาถูกมนุษย์ปลอมพุ่งชนจนด้านหน้าพัง ตอนนี้ส่งเข้าอู่ซ่อมแล้ว
ค่าซ่อมไม่ใช่เงินก้อนเล็ก ๆ แต่งานที่ซูหยวนทำให้บริการคนเฉพาะกลุ่มอยู่แล้ว เขาจึงพอรับภาระนี้ไหว
ขณะนี้ซูหยวนนั่งหลับตาพักสายตาอยู่บนเบาะหลัง
“เปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ด้วยสินะ... ความสามารถนี้ก็สะดวกดีเหมือนกัน”
“คราวหน้าตอนทำงานคงปลอดภัยขึ้นไม่น้อย”
ซูหยวนเป็นนักสืบนิรภัย หรือเรียกอีกอย่างว่าผู้สืบสวน อาชีพนี้วนเวียนอยู่ในเขตสีเทา ฟังดูหรูหรา แต่ภารกิจที่เขาทำมากที่สุดก็คือจับชู้
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย ไม่มีเหตุการณ์เหนือธรรมชาติอะไรให้สืบสวนเสียหน่อย
หลังปิดคดี บางครั้งก็มีคู่รักเดิมของผู้ว่าจ้าง หรือก็คือผู้ถูกสืบสวน ตามมาล้างแค้น
ครั้งที่หนักที่สุด ซูหยวนถึงขั้นเข้าไปนอนในห้องผู้ป่วยวิกฤต น้องสาวกับแม่ร้องไห้กันอยู่นาน
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด
แท็กซี่ก็จอดลงตรงหน้า โรงเรียนมัธยมซูโจวหมายเลขหนึ่งมาถึงแล้ว
หน้าประตูไม่มีนักเรียนเข้าออก ที่นี่เงียบสงัด มีเพียงเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบปฏิบัติการไม่กี่คนคอยตรวจตราอยู่
ซูหยวนเพิ่งเดินเข้าไปใกล้ ก็มีเสียงตวาดดังขึ้นว่า
“หยุด! ที่นี่ประกาศปิดพื้นที่แล้ว ห้ามบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป!”
คนพูดเป็นตำรวจหนุ่มคนหนึ่ง เขาเดินตรงมาทางซูหยวนเพื่อกั้นไม่ให้เข้าไปด้านใน
ข้างตำรวจคนนั้นมีคนถูกกันเอาไว้ก่อนแล้วหนึ่งคน ดูท่าจะเป็นญาติของผู้สูญหาย แม้อีกฝ่ายจะวิงวอนขอร้องอย่างหนัก เจ้าหน้าที่ก็ไม่ยอมผ่อนปรน
เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่ไม่ยอมใจอ่อน คนนั้นก็จำใจเดินจากไป ซูหยวนเห็นภาพนั้นแล้วขมวดคิ้ว
ยุ่งยากนิดหน่อยแฮะ... ซูหยวนคิดอย่างรวดเร็ว พลางยกมือขึ้น
“คุณตำรวจครับ ผมเป็นพี่ชายของซูเชียนเชียน”
ระหว่างที่ตำรวจยังเดินมาไม่ถึง
ซูหยวนใช้มือถูขอบตาแรง ๆ พอลดมือลง ดวงตาก็แดงก่ำและบวมช้ำ
“เชียนเชียนหายตัวไปที่นี่ตั้งแต่เมื่อวานซืน ผม... ผมแค่อยากเข้าไปดูสักครั้ง ได้ไหมครับ แค่ครั้งเดียว”
ในหัวของเขานึกถึงฉากร้องไห้ชื่อดังจากละครและภาพยนตร์
ซูหยวนบิดมุมปาก แล้วก็เลียนแบบสีหน้านั้นออกมาได้เหมือนทุกกระเบียดนิ้ว
“ฮือ ๆ ๆ...”
ทั้งที่เป็นผู้ชายตัวโต แต่พอร้องไห้กลับดูเหมือนแม่เฒ่าที่สูญเสียลูกไป
ที่จริงแล้ว ในหัวซูหยวนกำลังนึกถึงฉากนั้นอยู่จริง ๆ
แม้ซูหยวนจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการแสดง แต่ความสามารถในการเลียนแบบของมนุษย์ปลอมกลับถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้สมจริงยิ่งกว่านักแสดงมืออาชีพเสียอีก
ถึงกับทำให้ตำรวจหนุ่มที่เดิมทีมีท่าทีแน่วแน่เริ่มลังเล
“พี่ชาย คุณนี่...”
“เด็กคนนั้นผมเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ตอนนี้เธอหายตัวไปแล้ว ผมจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไงดี...”
อีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นว่าตำรวจเริ่มหวั่นไหว
ซูหยวนก็ฉวยโอกาสยกระดับการแสดง ร้องไห้โฮออกมา ตบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตอนนั้นเองที่ฉากนี้ทำให้นักแสดงหญิงคนนั้นได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
ต้องยอมรับว่าพลังในการถ่ายทอดอารมณ์ช่างรุนแรงจริง ๆ
ตำรวจวัยกลางคนอีกหลายคนที่กำลังจะเข้ามาห้ามซูหยวนก็อดเช็ดน้ำตาไม่ได้
“บาปกรรมจริง ๆ...”
เพียงสองนาที ซูหยวนก็ร้องจนเสียงแหบแห้ง
บางทีเขาอาจทำให้ตำรวจหนุ่มซาบซึ้งได้ในที่สุด
ตำรวจหนุ่มถอนหายใจ ก่อนจะยอมใจอ่อนในที่สุด “เอาอย่างนี้ คุณตามผมไปลงทะเบียนก่อน เข้าไปดูได้แค่ครั้งเดียว ดูเสร็จแล้วต้องออกมาทันที”
“ครับ...”
ซูหยวนพยักหน้าสะอึกสะอื้น เช็ดหน้าอย่างลวก ๆ แล้วเขียนชื่อตัวเองลงในสมุด
ภายใต้สายตาของเจ้าหน้าที่
ซูหยวนเดินไหล่สั่นไปทางประตูโรงเรียน
ด้านหลังเขา
“ไหนบอกว่าข้างในอันตราย ห้ามคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปไง?”
ญาติของผู้สูญหายที่ถูกไล่ออกไปเพิ่งย้อนกลับมา และบังเอิญเห็นภาพนี้พอดี
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที น้ำเสียงสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“แล้วทำไมเขาถึงเข้าไปได้ล่ะ?!”
...
ในที่สุดก็ได้ก้าวเข้ามาในโรงเรียนมัธยมซูโจวหมายเลขหนึ่ง
“ถ้าวันหน้าไม่ได้ทำอาชีพนี้แล้ว บางทีผมอาจไปคลุกวงการบันเทิงหาเลี้ยงชีพก็ได้...”
หลังเอ่ยเยาะตัวเอง
สีหน้าเศร้าสลดบนใบหน้าของซูหยวนก็หายไปในพริบตา
ตัวอักษรสีดำสนิทบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
【สารบบคติชน】
หลังจากทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ซูหยวนยังไม่รู้ว่าสารบบคติชนมีแก่นแท้เป็นอะไรกันแน่
แต่ก็พอสรุปความสามารถของมันออกมาได้สองอย่าง
หนึ่ง เมื่อสัมผัสเรื่องลี้ลับ จะได้รับ【แฟ้มประวัติ】และ【คำแนะนำ】รวมถึง【หมายเหตุ】
【แฟ้มประวัติ】บรรยายเรื่องราวในอดีตของเรื่องลี้ลับ 【คำแนะนำ】เปิดเผยวิธีรับมือกับเรื่องลี้ลับ ส่วน【หมายเหตุ】ดูเหมือนจะเป็นข้อมูลเสริมของ【คำแนะนำ】
สอง เมื่อกักกันเรื่องลี้ลับได้ ก็จะได้รับรางวัล
ส่วนคำจำกัดความของการกักกันคืออะไร ซูหยวนทำได้เพียงตัดสินจากเหตุการณ์ที่เขากักกันมนุษย์ปลอมครั้งนั้น
การกักกันที่ว่าคงหมายถึงการทำให้เรื่องลี้ลับหมดสิ้นภัยคุกคาม กลายเป็นสิ่งที่ปลอดภัยและควบคุมได้
ส่วนการสังหารจะนับเป็นการกักกันหรือเปล่า...
มันตายไปแล้ว จะมาสร้างภัยคุกคามให้ผมได้อย่างไร?
“ถ้าการหายตัวไปของเชียนเชียนเกิดจากเรื่องลี้ลับจริง ๆ แค่หาเรื่องลี้ลับนั่นให้เจอก็พอ”
ซูหยวนคิดเช่นนั้น
เขาเดินสำรวจอาคารทุกหลังในโรงเรียนอย่างมีจุดหมาย
เดินไปแล้วกว่าครึ่งโรงเรียน สารบบคติชนก็ยังไม่มีคำแนะนำใด ๆ ปรากฏขึ้น
ในที่สุด หลังเดินผ่านสนามกีฬา
ซูหยวนก็มองเห็นอาคารเรียนหลังหนึ่งที่ล้อมไว้ด้วยเทปกั้นสีเหลือง
ทว่าเรื่องที่ทำให้ซูหยวนประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ
นอกจากเทปกั้นสีเหลืองแล้ว รอบบริเวณนั้นยังมีเสาไม้ไผ่สูงเรียวปักอยู่ สีแดงคล้ายเลือดซึมออกมาจากเสาไม้ไผ่ เพียงซูหยวนมองมันอยู่ไม่กี่ครั้ง ศีรษะก็เริ่มเวียนเล็กน้อย
【เรื่องลี้ลับ: ไม้ไผ่เลือดแดง】
【แฟ้มประวัติ: พืชที่เติบโตในโลกเรื่องลี้ลับ ด้วยรสชาติหอมหวานจึงเป็นที่ชื่นชอบของเรื่องลี้ลับส่วนใหญ่ เพื่อให้เผ่าพันธุ์ดำรงอยู่ต่อไป มันวิวัฒนาการจนมี‘บรรยากาศเฮี้ยน’ที่สามารถยับยั้งเรื่องลี้ลับทั่วไปได้ชั้นหนึ่ง เพื่อป้องกันตัวเอง อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเรื่องลี้ลับบางชนิด กลิ่นหอมนี้ก็ยังเป็นสิ่งยั่วยวนใจที่ไม่อาจต้านทานได้】
【คำแนะนำ: 1. เมื่อไม้ไผ่เลือดแดงรวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ จะปล่อย‘บรรยากาศเฮี้ยน’ออกมาเพื่อยับยั้งเรื่องลี้ลับทั่วไป】
【คำแนะนำ: 2. หากพบป่าไม้ไผ่เลือดแดงที่ขึ้นหนาแน่นเป็นบริเวณกว้าง ให้หนีไปทันที กลิ่นหอมเข้มข้นของไม้ไผ่มีแนวโน้มจะดึงดูดเรื่องลี้ลับระดับสูงให้เข้ามาหาอาหาร】
【หมายเหตุ: บางทีอาจลองหักมาสักต้นก็ได้ อย่างไรมันก็ไม่มีความสามารถในการโจมตี】
ไม้ไผ่เลือดแดง? ทำไมที่นี่ถึงมีของแบบนี้อยู่?
ความสงสัยผุดขึ้นในใจ และในตอนนั้นเองเขาถึงได้สังเกตเห็นว่า
เมื่อเทียบกับบริเวณอื่น ที่นี่กลับไม่มีเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนอย่างผิดปกติ มีเพียงหญิงสาวคนหนึ่งในเครื่องแบบสีขาว ดูแล้วอายุไล่เลี่ยกับน้องสาวของเขา
ซูหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วมองเห็นตราสัญลักษณ์บนเสื้อของเธอได้ชัดเจน
หน่วยควบคุมสิ่งผิดปกติ
ในเวลาเดียวกัน หญิงสาวคนนั้นก็สังเกตเห็นซูหยวน เธอตวาดเสียงเข้มว่า
“คุณเป็นใคร? เข้ามาได้ยังไง?”
“ที่นี่อันตรายมาก กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้!”