เมืองหลินไห่ อ่าวเหลียนอวิ๋น
ในฐานะเมืองชายทะเล การประมงเป็นแหล่งรายได้สำคัญของเมืองหลินไห่มาโดยตลอด ในวันหยุดที่ผ่านมา ยังมีนักท่องเที่ยวจ่ายเงินเพื่อสัมผัสความสนุกของการออกทะเล
แต่ตั้งแต่หมอกดำที่ปกคลุมทางเหนือปรากฏขึ้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นักท่องเที่ยวลดลงฮวบฮาบ ที่นี่ไม่มีคนนอกมาเยือนนานแล้ว
ทว่าวันนี้ มีชายหนุ่มคนหนึ่งมาถึงชายทะเล
“ฮู่……”
ซูหยวนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก สายตากวาดมองรอบตัว
ตามที่บันทึกไว้ ชาวชายฝั่งได้สัมผัสกับมนุษย์ปลาเป็นครั้งแรกแล้ว
หาดทรายอยู่ไม่ไกล แต่จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เห็นคนเป็นสักคน
แปลกจริง……
หรือว่าพวกเขาจะหลบอยู่แต่ในบ้าน?
พอได้เห็นความโหดเหี้ยมของมนุษย์ปลา จึงตั้งรับเพื่อป้องกันการรุกราน แล้วเข้าสู่สภาวะเฝ้าระวังบางอย่างหรือ?
“บางทีอาจเริ่มจากพวกเขา เพื่อทำความเข้าใจนิสัยของมนุษย์ปลา”
คิดได้ดังนั้น
ซูหยวนจึงเดินเข้าไปใกล้บ้านหลังหนึ่งที่มองเห็นอยู่
เพื่อให้สะดวกต่อการสืบสวน เขาสวมเครื่องแบบของหน่วยกวาดล้าง
ไม่ใช่ของเลียนแบบ แต่เป็นชุดที่ผู้อำนวยการหน่วยกวาดล้างเมืองเฉาหยางมอบให้เขาด้วยมือตัวเอง ตอนที่เขายังเป็นผู้กวาดล้างพิเศษ
พอมาถึงหน้าประตู
เขาก็ได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาจากข้างใน
แม้จะพยายามกดเสียงให้เบาที่สุด แต่ก็ยังไม่อาจรอดพ้นประสาทการได้ยินเหนือมนุษย์ของมนุษย์ปลอม
“มีคนอยู่จริงด้วย”
ซูหยวนขยับความคิด งอนิ้วมือ เตรียมจะเคาะประตู
แต่ประตูกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หอกจับปลาพุ่งออกมาจากข้างในทันที!