【ผู้ดำดิ่งสู่ห้วงลึก: คุณคือผู้สืบทอดสายเลือดดั้งเดิมที่ดำรงอยู่มาตั้งแต่กาลก่อน สามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตในทะเลบางชนิดได้ และไม่ได้รับผลกระทบจากแรงดันน้ำลึกใด ๆ】
【ประเมิน: ภายในร่างกายมีไอเรื่องลี้ลับชั้นที่สองรวมตัวกันมากมายขนาดนี้ คุณคิดจะเปลี่ยนร่างตัวเองให้กลายเป็นสนามประลองวัวกระทิงหรืออย่างไร?】
“ปุ๊ดจี่ ๆ ปุ๊ดจี่ ๆ……”
ซูหยวนไม่ได้สนใจคำประเมินที่ฟังดูแปลกประหลาดเล็กน้อยของสารบบคติชน
เขาสงบจิตใจ สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย
ลูกตาโปนออกมา มีเมือกเกาะอยู่
ไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไร เขาก็กลายเป็นมนุษย์ปลาเช่นเดียวกับ ‘ฟางต้งเหลียง’ แม้จะอยากเอ่ยปากพูด เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอกลับเป็นเสียงอู้อี้ปนเสียงน้ำ
“ปุ๊ดลู่ ๆ……”
งั้นนี่ก็คือวิธีพูดของมนุษย์ปลาสินะ?
ยิ่งไปกว่านั้น
ที่ไหนสักแห่งอันห่างไกล ดูเหมือนจะมีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นเชื่อมโยงกับเขา
“ที่นั่นคงเป็น ‘บ้านเกิด’ ที่ฟางต้งเหลียงอยากกลับไปแม้กระทั่งตอนใกล้ตาย”
น่าเสียดาย
ทุกครั้งที่กล่าวถึงสถานที่แห่งนี้ ตัวอักษรในบันทึกจะพลันเปลี่ยนเป็นลายมือหวัดยุ่งเหยิงราวกับคนคลุ้มคลั่ง
ไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียวที่อ่านออก
แต่สายสัมพันธ์อันเลือนรางนั้นกลับไม่ได้ขาดสะบั้นลง ตรงกันข้าม มันกลับทำให้ซูหยวนมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้มากขึ้น
เขาหลับตาลง ภาพเค้าโครงเลือนรางค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
นครโบราณแห่งหนึ่งจมอยู่ใต้ห้วงน้ำลึก แนวหินปะการังขรุขระตั้งตระหง่านประหนึ่งสัตว์ยักษ์
ใจกลางเมือง เงามืดของวิหารเทพแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอย่างเงียบงัน
เมื่อซูหยวนจ้องมองวิหารเทพแห่งนั้น ไม่รู้เพราะเหตุใด หัวใจของเขาจึงเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แน่นหน้าอก ใจสั่น และหายใจลำบาก……
“ถ้าอยากได้ความสามารถของเรื่องลี้ลับนี้ วิหารเทพแห่งนี้คือหัวใจสำคัญ”
ซูหยวนลืมตาขึ้น ภาพลวงตาก็หายไป
“วันนี้ดูเหมือนจะเป็นวันที่พวกมนุษย์ปลาขึ้นฝั่ง……”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
ร่างของซูหยวนวูบไหวไม่หยุด ก่อนจะจากที่นี่ไปอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมา
คนคนหนึ่งเดินเล่นผ่านมาทางนี้ กลิ่นคาวเลือดฉุนรุนแรงดึงดูดให้เขาเดินเข้าไปในลานจอดรถใต้ดิน เมื่อเห็นศพมนุษย์ปลอมเกลื่อนพื้น ก็อดร้องออกมาด้วยความตกใจไม่ได้