ปัง
ผีรับใช้ตัวสุดท้ายล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะนิ่งสนิทไปโดยสิ้นเชิง
ซูหยวนเก็บหมัดเปื้อนเลือดกลับมา แล้วค่อย ๆ หันไปมองหลินซีที่ยืนนิ่งราวกับไก่ไม้ ดวงตาเย็นชา
หลังผ่านการต่อสู้มา ซูหยวนไม่มีบาดแผลแม้แต่แห่งเดียว มีเพียงใบหน้าที่ซีดเซียวขึ้นเล็กน้อย กลับยิ่งเสริมให้เขาดูเย็นเยียบและพิสดารขึ้นหลายส่วน
ซูหยวนก้าวเข้าหาหลินซีทีละก้าว
ดูเหมือนเธอจะสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามแห่งความตายอย่างรุนแรง
หลินซีกรีดร้อง ก่อนจะลุกจากพื้นอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งหนีถอยหลังด้วยท่าทางเหมือนสัตว์ที่ใช้แขนขาทั้งสี่แตะพื้น
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น หลินซีสะท้านด้วยความเจ็บปวด ร่างที่กำลังวิ่งพลันเอนเอียงไปทางขวาอย่างควบคุมไม่ได้
ขาขวาของเธอระเบิดเป็นรูเลือดขนาดใหญ่สุดสยอง เลือดซึมเปื้อนชุดนักเรียนแบบเก่า
จากนั้นเสียงปืนก็ดังรัวขึ้น
ปัง! ปัง! ปัง!
ดอกไม้เลือดผลิบานขึ้นบนร่างหลินซีทีละดอก เธอหมดความสามารถในการเคลื่อนไหวโดยสิ้นเชิง ร่างอ่อนปวกเปียกอยู่บนพื้น
อกของเธอกระเพื่อมอย่างรุนแรง หอบหายใจหนัก ก่อนมองซูหยวนที่กำลังเข้ามาใกล้ทีละก้าว แล้วในที่สุดก็เอ่ยปาก
น้ำเสียงเต็มไปด้วยการวิงวอน
“ขอร้อง อย่าฆ่าฉัน...”
“...”
ซูหยวนมองหลินซีที่หมดสภาพจะเคลื่อนไหว ดวงตาวูบไหว แต่ไม่ได้กักกันเธอในทันที
เขากลับยิงซ้ำอีกนัด หลังเสียงกรีดร้องของหลินซีดังขึ้นอีกครั้ง
จากนั้นจึงหันไปหาสวี่เหยียนจิ้งที่ไม่กล้าส่งเสียงมาตลอด
เมื่อเห็นซูหยวนเดินเข้ามา