ต่างจากโลกแห่งความเป็นจริง เรือนวิญญาณอหังการเป็นพื้นที่อีกแห่งหนึ่งที่แยกออกมาต่างหาก หากเจ้าของไม่อนุญาต สสารจากโลกภายนอกก็ไม่อาจเข้าสู่เรือนวิญญาณอหังการของซูหยวนได้
พูดง่าย ๆ ก็คือความแตกต่างระหว่าง “โลกภายใน” กับ “โลกภายนอก”
ขอเพียงซูหยวนต้องการ แค่ระบุชื่อใครสักคน เมื่อคนคนนั้นก้าวขึ้นบันได เงื่อนไขก็จะถูกกระตุ้นและพาเขาเข้าสู่ “โลกภายใน” ส่วนคนใน “โลกภายนอก” จะไม่ทันสังเกตเลยว่าเขาหายตัวไป
นอกจากนี้ วิธีนี้ดูเหมือนจะใช้หลบเลี่ยงความเสียหายบางอย่างได้ด้วย อย่างเช่นระเบิดนิวเคลียร์ที่ถล่มพื้นที่ราบเป็นหน้ากลอง
หรือในยามคับขัน ซูหยวนก็สามารถเข้าไปใน “โลกภายใน” เพื่อหลบอันตรายได้เช่นกัน
“ยิ่งไปยิ่งเหมือนเรื่องลี้ลับเข้าไปทุกที...”
ซูหยวนอดทอดถอนใจในใจไม่ได้
“อือ...”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้นข้างเท้าซูหยวน ซูเชียนเชียนที่หมดสติอยู่ขมวดคิ้ว ดูเหมือนกำลังฝันร้าย ก่อนจะครางออกมาเบา ๆ
“พี่ใหญ่ เธอฟื้นแล้วค่ะ”
สวี่เหยียนจิ้งพูดเสียงเบา “เอ่อ... ฉันกลับได้หรือยังคะ?”
ซูหยวนเหลือบมองเธอ ก่อนจะไม่พูดอะไร
ความเงียบแผ่ปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง สวี่เหยียนจิ้งกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ โดยไม่รู้ตัว เหงื่อเย็นก็ซึมชุ่มเสื้อผ้าของเธอ
เขาคงไม่... เปลี่ยนใจขึ้นมากะทันหันหรอกนะ?
แรงกดดันทางจิตใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนที่สวี่เหยียนจิ้งแทบจะทนไม่ไหว ซูหยวนก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด
“เธอกลับได้แน่นอน ผมพูดแล้วก็ต้องรักษาคำพูด”
“แต่ก่อนเธอไป ต้องเล่าให้ผมฟังก่อนว่า...”
“‘หน่วยควบคุมสิ่งผิดปกติ’ ตกลงเป็นหน่วยงานแบบไหนกันแน่?”
......
ซูเชียนเชียนรู้สึกราวกับฝันไปนานแสนนาน เธอถูกขังอยู่ในพื้นที่สีแดงฉานแห่งหนึ่ง บันไดที่นั่นดูราวกับทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด