จะมีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่ชอบให้คนชมว่าสวย?
แต่ในตำนานผู้บำเพ็ญ รูปร่างหน้าตาเป็นเพียงสิ่งที่ใช้พลังวิญญาณแค่สายเดียวก็เปลี่ยนแปลงได้ตามใจ
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นั่นยึดถือกันว่าผู้แข็งแกร่งคือผู้สูงสุด หน้าตาเป็นอย่างไรแทบไม่มีใครใส่ใจจริงจัง
กู้หยวนไม่กล้าพูดมากอีก เดินไปเปลี่ยนรองเท้าตรงหน้าประตูอย่างว่าง่าย แล้วก้มลงผูกเชือกรองเท้า
“เธอใส่รองเท้าของฉันก็ได้นะ”
เขาหยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดคู่หนึ่งออกจากตู้รองเท้า วางไว้ข้างเท้าของเธอ
หลิงชิงเสวี่ยก้มมองรองเท้าคู่นั้น แล้วมองเท้าเปล่าของตัวเอง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะสอดเท้าเข้าไป
รองเท้าใหญ่กว่าเท้าอยู่ไซซ์หนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงเหยียบพื้นเบา ๆ เพื่อปรับตัวให้ชิน
ไม่นานทั้งคู่ก็ลงมาถึงชั้นล่าง
ยามเช้าในหมู่บ้านจัดสรรมีร้านขายอาหารเช้าตั้งอยู่ประปราย ควันร้อนลอยกรุ่น
เสียงฉ่าของปาท่องโก๋ที่ลงกระทะผสมกับเสียงพูดคุยของคุณลุงคุณป้า กลิ่นหอมหลากหลายอบอวลไปทั่วอากาศ
กู้หยวนหันไปมองหลิงชิงเสวี่ย
“เธออยากกินอะไร?”
หลิงชิงเสวี่ยกวาดสายตามองป้ายร้านหลากสี สีหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย
“อะไรก็ได้”
เพราะไม่ว่าจะเป็นซาลาเปา ปาท่องโก๋ เกี๊ยวน้ำ หรือแป้งย่าง ในโลกของหลิงชิงเสวี่ยก็มีเหมือนกัน
กู้หยวนพอใจกับคำตอบนี้มาก เพราะเท่ากับว่าอำนาจตัดสินใจตกมาอยู่ในมือเขาทั้งหมด
เขาโบกมืออย่างคล่องแคล่ว
“ไปกัน เราไปหาอะไรกินแถวห้าง SM กัน”