จุดที่สะดุดตาที่สุดคือชายเสื้อถูกม้วนขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องขาวผ่องทั้งแผ่นอย่างชัดเจน
ผิวขาวเนียนเป็นระลอก ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ
หลิงชิงเสวี่ยมองเขาเงียบ ๆ
เธอเดินเข้าไปช้า ๆ ฝีเท้าเบาจนแทบไม่มีเสียง
เมื่อหยุดยืนข้างโซฟา เธอก็ก้มหน้ามองใบหน้าของกู้หยวนที่ไร้ซึ่งความระแวดระวัง
【หลับสบายดีนี่】
มุมปากของกู้หยวนยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายมีรอยยิ้มจาง ๆ ไม่รู้ว่ากำลังฝันดีเรื่องอะไรอยู่
สายตาของหลิงชิงเสวี่ยค่อย ๆ เลื่อนจากใบหน้าของเขาลงไปยังหน้าท้องที่โผล่พ้นเสื้อ
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นเท้าเรียวงามไปแตะหน้าท้องของเขา
สัมผัสเย็นเฉียบแผ่ซ่านไปทั่วร่างของกู้หยวน
“อือ!”
กู้หยวนสะดุ้งหดตัวขึ้นมาทันที ร่างทั้งร่างเด้งขึ้นเหมือนปลาที่ถูกพลิกหงาย
กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งขึ้นในพริบตา
“ใคร!?”
แววตาของเขากลับมาแจ่มชัดทันที
หลิงชิงเสวี่ยชักเท้ากลับ สีหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม
แต่หางตาของเธอกดต่ำลงเพียงชั่วขณะจนแทบสังเกตไม่เห็น
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นหลิงชิงเสวี่ย กู้หยวนก็ขมวดคิ้ว
เขาไม่ได้กลัวเธอ แค่สับสนมากเกินไป
ในความทรงจำของเขา หลิงชิงเสวี่ยเป็นคนเย็นชา หยิ่งทะนง วางท่าเคร่งขรึม และใช้ชีวิตมานับพันปีอย่างผู้มีหลักการ
กินข้าวก็ต้องกินคำเล็ก ๆ พูดจาก็ประหยัดถ้อยคำ แม้แต่เดินยังแผ่รัศมีห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้
แต่เมื่อกี้นั่นมันอะไรกัน...
【เหยียบหน้าท้องฉันเนี่ยนะ?】
“เธอทำอะไรน่ะ?”
กู้หยวนขมวดคิ้ว ปัดเท้าของเธอออก มือกุมหน้าท้องไว้ พลางจ้องเธอเขม็ง