“ได้ครับ ท่านซุน ผมเข้าใจแล้ว”
บอดี้การ์ดวางสาย แล้วรีบมาถึงหน้าห้องของกู้หยวน ยกมือเคาะประตูเหล็กกันขโมยบ้านเขา
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
ภายในบ้าน กู้หยวนกำลังเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ พอได้ยินเสียงก็หันไปมองประตูพร้อมขมวดคิ้ว
“ใครน่ะ ดึกป่านนี้แล้ว”
หลิงชิงเสวี่ยโผล่ตัวออกมาจากห้องนอนครึ่งหนึ่ง แววตาเย็นชาลงทันที
กู้หยวนลุกขึ้นเดินไปหลังประตู แล้วมองผ่านตาแมวออกไปข้างนอก
【หน้าไม่คุ้น】
มุมปากเขากระตุกน้อย ๆ ก่อนจะเอื้อมมือเปิดประตู
“มาหาใคร”
บอดี้การ์ดยังคงสีหน้าเรียบเฉย แต่ชะงักไปเล็กน้อย
เขานึกว่าพวกพ้องของตัวเองจัดการเรียบร้อยแล้ว เพราะคนพวกนั้นแต่ละคนโหดเหี้ยมยิ่งกว่าใคร
ฆ่าคน วางเพลิง ข่มขืนผู้หญิง เป็นเรื่องปกติของพวกมัน
ภาพที่เขาจินตนาการไว้ก่อนหน้านี้คือกู้หยวนคงตายไปแล้ว ส่วนหลิงชิงเสวี่ยกำลังถูกพวกมันกดอยู่บนโซฟา
แต่พอประตูเปิดออก ไอ้หนุ่มตรงหน้ากลับยังหายใจอยู่
เขาข่มความสงสัยในใจ กระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยอย่างแสร้งทำเป็นสุขุม
“ผมมาหาพวกพ้องของผม”
กู้หยวนลากเสียง “โอ้” ยาว ๆ จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไป
“ที่แท้ก็มาหาพวกพ้องของนาย...”
เขาขยับหลบให้ น้ำเสียงเย็นลงฉับพลัน
“ฉันนึกว่านายมาหาที่ตายซะอีก!”
ทันทีที่เขาหลบ ร่างของหลิงชิงเสวี่ยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูอย่างไร้สุ้มเสียง
นางยกมือขึ้น กำมือกลางอากาศ
บอดี้การ์ดทั้งร่างราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบไว้ ก่อนจะถูกดูดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ลอยค้างอยู่กลางอากาศจนไม่มีโอกาสได้ดิ้นรน