ในตรอกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ริบหรี่
เหนือศีรษะไม่มีแม้แต่กล้องวงจรปิดสักตัว
พวกที่ไล่ตามมาจนถึงปากตรอก พอเห็นว่าข้างในทั้งมืดทั้งแคบ กลับไม่รีบร้อนแล้ว
พวกมันค่อย ๆ เดินมาปิดทางออก ชายที่เป็นหัวหน้าควงท่อเหล็กในมือ พลางยิ้มเย็นเยียบ
“ไอ้หนุ่ม มาดูสิว่านายจะหนีไปไหน”
“กล้าทำร้ายพี่น้องฉันเหรอ วันนี้แกตายแน่!”
ตอนนั้นเอง ชายชุดดำตาไวคนหนึ่งก้าวเข้ามา สายตาจับจ้องหลิงชิงเสวี่ย ก่อนจะเลียริมฝีปาก
น้ำเสียงของเขาฟังดูเลี่ยนราวกับทาน้ำมันหมู
“แต่ว่า...ถ้านายยอมยกแม่สาวคนนั้นให้พวกพี่น้องได้สนุกกันสักหน่อย บางทีพวกเราอาจจะ...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
กระบี่ปราณสี่สายพุ่งผ่านความมืด ฟันใส่แขนขาของเขาอย่างแม่นยำ
“อ๊ากกก!”
ชายคนนั้นกรีดร้องลั่นแล้วล้มลงกับพื้น แขนขาทั้งสี่ถูกตัดขาดพร้อมกัน เลือดทะลักออกจากบาดแผล
ย้อมพื้นให้กลายเป็นสีเข้มท่ามกลางราตรีสลัว
เสียงคร่ำครวญของเขาดังก้องในตรอกแคบ ชวนให้ขนหัวลุก
ชายชุดดำที่เหลืออีกสิบกว่าคนต่างชะงักค้าง ไม้และท่อนเหล็กในมือหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ
“เชี่ย นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ในตรอกมืดสนิท หลิงชิงเสวี่ยค่อย ๆ ลงจากอ้อมแขนของกู้หยวน เส้นผมพลิ้วไหวเล็กน้อยทั้งที่ไร้ลม
เธอดูราวกับเทพธิดา เพียงแต่เป็นเทพธิดาที่เต็มไปด้วยไอสังหาร
ฝนกระหน่ำเทลงมาในพริบตา เม็ดฝนขนาดเท่าถั่วกระแทกลงบนถนนหิน เสียงดังถี่รัว
น้ำฝนไหลลงมาตามกำแพงทั้งสองข้างของตรอก ชะล้างคราบเลือดบนพื้น