ดวงตาคู่เก่าของท่านปู่ซุนเริ่มชุ่มชื้น น้ำตาขุ่นมัวไหลอาบใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นธุลี
เขามองพ่อบ้านเฒ่าที่พยายามสุดชีวิตจะขุดเขาออกมาจากซากปรักหักพัง มุมปากฝืนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
เสียงแหบพร่าเจือแววหยอกเย้าที่หาได้ยาก
“ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้...ก็ยังต้องพึ่งแกนี่แหละ ตาแก่”
แต่ในวินาทีถัดมา
กระบี่คมกริบเล่มหนึ่งก็แทงทะลุอกพ่อบ้านเฒ่าอย่างเงียบเชียบ
ปลายกระบี่แทงเข้าจากแผ่นหลังทะลุออกมาทางอก พร้อมเลือดอุ่นเหนียวข้นที่ไหลตามออกมา
พ่อบ้านเฒ่าก้มมองคมกระบี่วาววับ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ราวกับยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะหันกลับไปมอง ร่างกายก็เอนถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้
จากนั้นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังมาจากด้านหลัง แฝงความโหดเหี้ยมอย่างที่สุด
“ท่านปู่ซุน นี่กำลังคอสเพลย์เป็นโอบิโตะอยู่หรือไง?”
กู้หยวนหัวเราะอย่างมีความสุข
หลิงชิงเสวี่ยไม่ได้ชักกระบี่กลับ เพียงสะบัดตามแรงต่อเนื่อง ผ่าร่างพ่อบ้านเฒ่าออกเป็นสองซีกทันที
เลือดกระเซ็นเปื้อนคานไม้หักกับเศษหิน แล้วไหลระเรื่อปะปนไปกับน้ำฝน
เธอเอียงหน้ามองกู้หยวน น้ำเสียงเรียบเฉย
“คนนี้เองหรือที่คอยขวางพวกเราอยู่ตลอด?”
กู้หยวนยิ้มพลางพยักหน้า ราวกับกำลังแนะนำคนรู้จักเก่าแก่
“ใช่แล้ว ตาแก่ไม่ยอมตายนี่แหละ”
ซุนฉงซานหดตัวอยู่ในกองเศษซาก มองคนทั้งสองตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว ริมฝีปากสั่นระริก