เสิ่นเจ๋อเหวินมีภูมิหลังครอบครัวดีเกินไป นิสัยเย็นชาเกินไป ตอนแรกติงเหว่ยกับอวี๋ซีก็รู้สึกห่างเหินกับเขามาก
แต่พอได้เจอหน้ากันสองครั้ง แถมยังได้ฟังลู่ฉือคุยกับเสิ่นเจ๋อเหวินหลายเรื่อง พวกเขาก็เลยไม่ได้เคร่งเครียดเหมือนตอนแรกแล้ว
ระหว่างเดินกลับ ทุกคนเดินผ่านร้านหมิงฮุยเย่าฝาง ลู่ฉือทิ้งประโยคหนึ่งว่า "รอฉันสักครู่"
แล้วก็เลี้ยวเข้าไปข้างใน
เหลือสามคนยืนอยู่ริมถนน
เพื่อไม่ให้ดูเก้อเขินเกินไป ติงเหว่ยรวบรวมความกล้าเข้าไปชวนเสิ่นเจ๋อเหวินคุย
"พี่เสิ่น นายเปลี่ยนไปจากตอนเรียนมากเลยนะ เมื่อก่อนรู้สึกว่านายโคตรเย็นชาเลย บางทีเดินผ่านฉันยังไม่กล้าเงยหน้ามองเลย"
เสิ่นเจ๋อเหวินได้ยินก็วางมือถือลง "นั่นเพราะนายยังไม่รู้จักฉันดีพอ"
หลายคนบอกว่าเขาสนิทกับฮั่วเชียนเพื่อนสนิทแค่คนเดียว จริง ๆ แล้วสองคนก็แค่โตมาด้วยกันเลยค่อนข้างสนิท ฮั่วเชียนไม่กลัวเขา ทุกครั้งที่เจอกันก็โอบคอเขาอย่างสนิทสนม พอนานไปเขาก็ชิน
ส่วนคนอื่น ไม่ได้เข้ามาด้วยจุดประสงค์ ก็อยากจะสอพลอตระกูลเสิ่น เสิ่นเจ๋อเหวินเห็นมามากตั้งแต่เด็ก เรียนรู้ที่จะรักษาระยะห่างกับผู้คนตั้งแต่เนิ่น ๆ
ท่าทีเย็นชาคือการปฏิเสธแบบเงียบ ๆ ของเขา ต่อให้ตอนเรียนชื่อเสียงในโรงเรียนจะดีมาตลอด ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปทำความรู้จักอย่างลึกซึ้ง
ลู่ฉือออกมาจากร้านขายยา ในมือถือถุงใบหนึ่ง "มือนายน่ะ"
คำนี้พูดกับเสิ่นเจ๋อเหวิน
คนอื่นเพิ่งสังเกตว่าตรงข้อนิ้วที่สองของนิ้วนางมือซ้ายเสิ่นเจ๋อเหวินมีแผลเล็ก ๆ สีแดงเข้มอยู่