เช้าตรู่วันนี้ขณะที่เสิ่นเจ๋อเหวินกินข้าว เจ้าสองร้อยห้าก็เลื่อนกายถือกาแฟบดสดที่เพิ่งเตรียมเสร็จเข้ามา
เพราะตอนอาบน้ำเมื่อคืนระวังไม่ให้น้ำโดนแผล พลาสเตอร์ปิดแผลบนมือจึงติดค้างมาจนถึงเช้า จนขอบเริ่มหลุดลุ่ย
เสิ่นเจ๋อเหวินเพิ่งดึงออกเตรียมเปลี่ยนแผ่นใหม่
เจ้าสองร้อยห้าเห็นเข้า: “แผลแค่นี้ก็ต้องติดด้วยเหรอ? ถ้ารออีกหน่อยคงหายสนิทแล้วล่ะ”
ตั้งแต่ถูกบันทึกเสียงของลู่ฉือและเลียนแบบวิธีการพูดของเขา เจ้าสองร้อยห้าก็คึกคักกว่าเดิมมาก ในที่สุดก็ไม่พูดทีละคำทีละคำอีกแล้ว
แต่เสิ่นเจ๋อเหวินรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ว่ามันทะลึ่งตึงตังชอบกล
เสิ่นเจ๋อเหวินพูดเสียงเย็นชา: “เปลี่ยนกลับไปเป็นโหมดแรกเริ่ม”
เจ้าสองร้อยห้ากระพริบตาปริบ ๆ: “ทำไมล่ะ คุณไม่ชอบผมเหรอ?”
หลังจากถูกเสิ่นเจ๋อเหวินจ้องเงียบ ๆ อยู่หลายวินาที
บนหน้าจอของเจ้าสองร้อยห้าก็ผุดหยดเหงื่อออกมาอีกหลายเม็ด
จากนั้น เสียง“ปิ๊บ” ดังขึ้น มันก็กลับไปมีสีหน้าเหมือนก้อนน้ำแข็งดังเดิม
เสิ่นเจ๋อเหวินยกกาแฟขึ้นจิบ
หน้าจอของเจ้าสองร้อยห้าปรากฏข้อความแถวหนึ่ง
[คุณมีสายสนทนาเสียง ต้องการรับหรือไม่?]
เสิ่นเจ๋อเหวินยื่นมือไปกด
คนที่เขาส่งไปอำเภอหนิงเมื่อสองวันก่อนมีข่าวมาแล้ว
“นายน้อย ผมได้สืบหาข้อมูลอย่างลับ ๆ ในบริเวณโดยรอบตามที่คุณสั่งแล้วนะขอรับ ข้อมูลทั้งหมดของลู่จิ้นกั๋วกับหวังซิ่วจือได้รวบรวมส่งไปที่อีเมลของคุณแล้วขอรับ”
“ดี ขอบใจมาก”
วางสาย
เสิ่นเจ๋อเหวินเรียกให้เจ้าสองร้อยห้าไปหยิบแท็บเล็ตมา แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้
ตอนนี้ข่าวที่หาได้ทางอินเทอร์เน็ตล้วนแต่ผ่านการปรุงแต่งจากตระกูลเฉิน พวกเขาไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ไม่อยากส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์และราคาหุ้นของบริษัท จึงทุ่มเงินมหาศาลกดทับส่วนที่มืดหม่นและโหดร้ายไว้มาก
ลู่จิ้นกั๋วไม่ได้เป็นแบบที่เขียนในรายงาน แม้จะมีงานอดิเรกไม่ดีนักแต่ขยันและมีความรับผิดชอบ