เสิ่นเจ๋อเหวินก็เป็นเช่นนี้ มือหนึ่งค้นหาสิ่งของ อีกมือหนึ่งประสานนิ้วแนบแน่นกับคนข้างกาย
ลู่ฉือเหลือบมองไปทางประตูห้อง
เสิ่นเจ๋อเหวินลูบหลังกระจกทองแดง น้ำเสียงเรียบเฉย “พวกเขาคงไม่หาเจอเร็วขนาดนั้น ไม่เห็นหรอก”
“…”
ลู่ฉือแก้ตัว “ฉันกลัวเอ็นพีซีเข้าประตูมาขวางเราน่ะสิ”
มุมปากเสิ่นเจ๋อเหวินไม่ขยับ เพียงแค่ส่งเสียงอือเบาๆ ในลำคอ
นิ้วมือข้างที่ไม่ได้ถูกจับของลู่ฉือขดงอเล็กน้อย ปลายเล็บขูดเบาๆ บนฝ่ามืออย่างไม่รู้ตัว
ตอนบอกว่านาฬิกาเป็นของขวัญจากเพื่อน เสิ่นเจ๋อเหวินไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เขาก็ไม่ได้มองสีหน้าเสิ่นเจ๋อเหวิน
มาถึงตอนนี้พอมองดูดีๆ ทำไมรู้สึกว่าบนใบหน้าของเสิ่นเจ๋อเหวินดูเหมือนปกติ แต่กลับใส่ใจเรื่องเมื่อกี้มากอยู่นะ?
ภายในห้องลับที่บรรยากาศน่าขนลุกนี้ ลู่ฉือไม่อาจสงบจิตใจได้ ความคิดพลันว้าวุ่น ได้แต่เดินตามหลังเสิ่นเจ๋อเหวินอย่างกลไก
สำรวจไปรอบหนึ่งก็ไม่พบอะไรมากนัก ทั้งสองมองกวาดสายตาไปทั่วห้อง ก่อนที่สายตาจะหยุดลงพร้อมกันที่ของบนโต๊ะกลางห้อง
“พี่เสิ่น นายว่าไหมที่มีของสองอย่างบนนั้นดูไม่ค่อยเข้ากับที่”
“ผ้าคลุมแต่งงานกับตาชั่งแห่งความสุข”
“คิดเหมือนกันเลย”
พิธีแต่งงานของคนโบราณ โดยปกติของอย่างหนึ่งใช้คลุมศีรษะเจ้าสาว อีกอย่างถือในมือเจ้าบ่าว ในคืนเข้าหอ เจ้าบ่าวจะเป็นผู้ปัดผ้าคลุมขึ้นด้วยตัวเอง ที่ไหนจะเอามาวางไว้บนโต๊ะดื้อๆ
หรือว่าต้องให้คนที่ค้นหาห้องนี้สองคนใช้ตาชั่งแห่งความสุขปัดผ้าคลุมแต่งงานให้บรรลุเงื่อนไขบางอย่างเพื่อเปิดใช้กลไก?
กำลังคิดอยู่ ลู่ฉือก็เห็นเสิ่นเจ๋อเหวินหยิบผ้าคลุมแต่งงานสีแดงบนโต๊ะขึ้นมา
“…เดี๋ยวก่อน พี่เสิ่น ฉันไม่คลุมได้ไหม?”
รอบข้างก็มืดสลัวน่ากลัวอยู่แล้ว คนเราอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ แล้วยังถูกปิดกั้นการมองเห็นอีก ยิ่งชวนให้คิดฟุ้งซ่าน
ลู่ฉือก็กลัวว่าถ้าตัวเองคลุมผ้าคลุม พอเปิดขึ้นมาคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามจะไม่ใช่เสิ่นเจ๋อเหวิน