ลู่ฉือยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนอยากรู้อยากเห็นอะไรมากนัก ส่วนใหญ่คิดมากก็เพราะจำเป็น
แต่คราวนี้ไม่รู้เป็นอะไร ประเด็นที่ว่าเสิ่นเจ๋อเหวินชอบคนแบบไหนถึงวกวนอยู่ในหัว แม้จะพยายามเบี่ยงเบนความสนใจไปที่อื่นแล้วก็ตาม เรื่องนี้ก็ยังโผล่ขึ้นมาเป็นระยะ
เชอะ...
ลู่ฉือหรี่ตาลง รู้สึกว่าวันนี้ผูกเนคไทแน่นไปหน่อย มันรัดคอ
งานฉลองครบรอบก็คือเวทีผลประโยชน์ขนาดยักษ์ พอเฉินฉีหมิงเข้างานก็แยกตัวไปจากพวกเขา
ส่วนเฉินโย่วเซวียนเดินตามจู้หวั่นชิงไป ยิ้มแย้มทักทายบรรดาภรรยาคนอื่น ๆ
“อีกเดี๋ยวผลแข่งถ้วยอ้าวเฉียวก็จะประกาศแล้ว โย่วเซวียนเก่งขนาดนี้ ต้องสอบได้ดีแน่เลย”
“อิจฉาจริง ๆ ที่มีลูกชายดีไม่ต้องห่วง แกกับสามีเลี้ยงเขายังไงกันนะ”
จู้หวั่นชิงประสานมือไว้ข้างหน้า ถูกคนรอบข้างประจบจนอารมณ์ดี มุมปากมีรอยยิ้มโล่งใจ “ก็เป็นความพยายามของเด็กเองล้วน ๆ เขาตั้งมาตรฐานตัวเองไว้สูงตั้งแต่เล็ก คราวนี้ก็สมัครแข่งด้วยตัวเอง”
เข็มนาทีของนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังโถงประชุมค่อย ๆ ชี้ไปที่เลขหก
หนึ่งทุ่มครึ่ง อันดับถ้วยอ้าวเฉียวประกาศทางออนไลน์
ในโถงประชุมหลายคนหยุดคุย หยิบมือถือขึ้นมาพร้อม ๆ กัน
ลู่ฉือหามุมที่ไม่มีใครสังเกต รออยู่ในหน้าเว็บการแข่งขันตั้งแต่เนิ่น ๆ พอถึงเวลา เขาก็สูดหายใจเข้าลึก
ก่อนหน้านี้ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร แต่พอมันถึงเวลาจริง ๆ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นจนหยุดไม่ได้
คนในโถงเยอะเกิน สัญญาณมือถือเลยไม่ดีเท่าไร