หลังจากงานเลี้ยงวันเกิดของอวี๋ซีสิ้นสุดลง วันที่จะออกจากรีสอร์ท ฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ถือวิสาสะนำดีวีดีสองแผ่นมามอบให้ลู่ฉือกับเสิ่นเจ๋อเหวิน
ต้นเหตุมาจากผู้จัดการรีสอร์ทได้ดูตัวอย่างวิดีโอประชาสัมพันธ์ที่ทีมตัดต่อไว้ แล้วจำได้ว่าเสิ่นเจ๋อเหวินคือท่านประธานใหญ่จวี้ซังหาง
เขาลนลานไปยืนยันกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์อยู่หลายรอบว่าคุณเสิ่นยินยอมถ่ายทำด้วยความสมัครใจจริง ๆ เพื่อแสดงความขอบคุณอีกครั้ง แถมยังหวังสร้างความประทับใจ เขาจึงนำวิดีโอที่ยังไม่ได้ตัดต่อมาผลิตเป็นดีวีดีมอบให้ทั้งสองคนเป็นของที่ระลึก
"ขอบคุณนะครับ มางานวันเกิดยังได้MVติดไม้ติดมือกลับบ้านอีก" ลู่ฉือถือดีวีดีไว้ในมือพลางเอ่ยยิ้ม ๆ "กลับไปผมต้องเอาใส่กรอบแขวนไว้แน่"
ยิ่งเข้าใกล้ช่วงปลายปี ชีวิตในเมืองหลวงก็ยิ่งเร่งรีบ
ฟ้ากว้างสีขาวซีด ไร้ซึ่งไออุ่นแม้สักนิด สายลมหนาวพัดโหยหวนผ่านตรอกซอย ความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าไปถึงซอกกระดูก
ตึกเฉินกรุ๊ปตั้งอยู่ในย่านศูนย์กลางเศรษฐกิจของเมืองหลวง ล้อมรอบด้วยอาคารสูงเสียดฟ้า
ปกติแล้วพวกมนุษย์เงินเดือนในชุดทำงานที่นี่จะเดินฉับไวมีจุดหมายแน่ชัด แต่วันนี้ ภาพเหตุการณ์ในลานจอดรถใต้ดินของเฉินกรุ๊ปกลับทำให้เหล่าคนงานในกรุ๊ปพากันหยุดดู
ชายวัยกลางคนผมมันเยิ้มภายนอกซอมซ่อคนหนึ่งกำลังปาไข่เน่า ส้มบูด และเศษผักที่เก็บมาจากพื้นตลาดถูกคนเหยียบเละใส่รถของประธานกรรมการเฉินกรุ๊ป
กว่าจะมีคนสังเกตเห็น รปภ.ประจำลานจอดรถก็เห็นในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดนานหลายนาที
"เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ! หยุดเดี๋ยวนี้!"
รปภ.ชูกระบองวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พอเห็นชัดว่าคนก่อเรื่องคือใคร เขาก็ปวดหัวขมับ
"นี่ท่านอีกแล้วรึ!"