ไม่ทันให้เฉินโย่วเซวียนได้ดิ้นรน ลู่ฉือก็ยกมือขึ้นบีบต้นคอด้านหลังไว้แน่น ไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย
เค้กทั้งก้อนถูกกดลงบนใบหน้าของเขาอย่างจัง ส่วนบนของเค้กที่นุ่มฟูยุบตัวลงทันที ครีมเลอะเต็มจมูกเต็มปาก แม้แต่เส้นผมก็ยังเปื้อนครีม
เฉินโย่วเซวียนลืมตาไม่ขึ้น รูจมูกก็ถูกครีมอุดตันจนสำลัก
ลู่ฉือทิ้งจานกระดาษ หรี่ตาลง มือที่จับปกเสื้อของเฉินโย่วเซวียนบีบแน่นขึ้น
"คนพวกนี้แกพามาเอง ปกติพวกแกจะพูดถึงฉันยังไงฉันไม่สน แต่ดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวไม่ได้"
'คนอื่น' ที่ว่านี้หมายถึงใคร ทุกคนในที่นั้นรู้ดี เพราะเมื่อกี้พวกเขาพูดถึงแค่ลู่ฉือกับเสิ่นเจ๋อเหวิน
เฉินโย่วเซวียนปาดครีมบนหน้าไปมาอย่างลวก ๆ มือทั้งสองโบกสะบัดไปทั่วอากาศหวังจะจับคนให้ได้
ลู่ฉือหลบหลีกมือของเขา น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม "เป็นไงบ้าง เค้กอร่อยไหม เอาเพิ่มอีกมั้ย"
ตอนนั้นเอง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งสูงพอ ๆ กับลู่ฉือ หน้าเหลี่ยม ๆ กระโดดลุกขึ้น เขาเพิ่งใช้กระดาษเช็ดครีมบนใบหน้าเสร็จ หน้าแดงก่ำ "ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ!"
เด็กหนุ่มคนนั้นก็คือซุนซือรุ่ยที่แอบชอบเฉินโย่วเซวียนจนใคร ๆ ก็รู้
ซุนซือรุ่ยได้ยินมานานแล้วว่าลู่ฉือไม่ชอบขี้หน้าเฉินโย่วเซวียน แต่ไม่เคยมีโอกาสเจอลู่ฉือสักที พอเจอหน้ากันครั้งแรก ลู่ฉือก็รังแกเฉินโย่วเซวียนต่อหน้าเขาแบบนี้ เขาจะทนได้ยังไง
"พวกเราพูดกันเองทั้งนั้น นายมารังแกโย่วเซวียนทำไม! โย่วเซวียนยังเคยพูดดี ๆ ให้นายด้วยซ้ำ ถึงนายจะเป็นลูกชายแท้ ๆ ของตระกูลเฉิน แต่นายจะทำแบบนี้กับเขาไม่ได้นะ โย่วเซวียนไปทำอะไรให้นายเดือดร้อน!"
"เฮ้ย ฉันพูดกับนายอยู่ ได้ยินไหม..."
เสียงพูดหยุดกึก
ลู่ฉือเงยหน้าขึ้น ดวงตาพลุ่งพล่านด้วยไออาฆาต แฝงไว้ด้วยความรำคาญใจอย่างแรง