คืนนั้นลู่ฉือนอนไม่ค่อยหลับ ฝันถึงเรื่องในอดีตเป็นช่วงๆ จนกระทั่งตีสองตีสามถึงจะทนไม่ไหว แล้วค่อยๆ หลับลึกไป
เช้าวันรุ่งขึ้น มือถือที่ต่อมามีคนเอามาส่งให้ลู่ฉือสั่นไม่หยุดอยู่ในห้องนั่งเล่น
ติงเหว่ยกับอวี๋ซีเมื่อคืนเห็นข่าวก็โทรหาลู่ฉือทันที แต่ทั้งคู่โทรไปยี่สิบสามสิบสายก็ไม่มีใครรับ สุดท้ายพยายามจนติด แต่คนพูดกลับเป็นเสียงผู้หญิงที่ทั้งคุ้นๆ ทั้งนึกไม่ออกว่าเป็นใคร บอกแค่ว่าอย่ากังวลแล้วก็รีบวาง
ทั้งคู่พลิกตัวไปมาตลอดคืน ยังคงไม่วางใจ รุ่งเช้าจึงไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่างเต็มไม้เต็มมือ แล้วมาเคาะประตูอพาร์ตเมนต์ของลู่ฉือ
ทันทีที่สายโทรศัพท์ติด
ติงเหว่ย: “พี่ลู่ ในที่สุดพี่ก็รับโทรศัพท์! ผมกับอวี๋ซีซื้อของอร่อยมาให้พี่เพียบเลย แต่เคาะประตูก็ไม่มีเสียงตอบรับเลย พี่ไม่อยู่บ้านเหรอครับ”
อวี๋ซีเองก็รีบร้อนเบียดเข้ามาเปิดลำโพงมือถือ: “พี่ลู่ พะ พี่ยังไหวไหมครับ วันนี้พวกเราพอดีไม่มีอะไรทำ เลยแวะมาหาพี่เล่น”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
จากนั้นก็มีเสียงเย็นชาของเสิ่นเจ๋อเหวินดังขึ้น แฝงด้วยความแหบพร่าเล็กน้อยเพราะเพิ่งตื่นเช้า: “เขายังไม่ตื่น พวกนายถ้าจะหาเขา มาที่นี่ฉัน”
ทั้งอวี๋ซีและติงเหว่ยต่างนิ่งงัน สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง
นี่เพิ่งหกโมงกว่าๆ ตามเวลาชีวิตของพี่ลู่แล้วไม่มีทางมาตื่นเช้านี้เพื่อมานอนต่อที่บ้านเสิ่นเจ๋อเหวินได้ ฉะนั้นพี่ลู่ทั้งคืนเมื่อวานอยู่บ้านพี่เสิ่นงั้นเหรอ?!
ติงเหว่ยถอนหายใจโล่งอก ตบอกเบาๆ: “แบบนี้ก็ดีๆ”
อวี๋ซีเองก็เป็นโอเมกา และก่อนหน้านี้ในกลุ่มแชทก็รู้มาว่าเสิ่นเจ๋อเหวินกำลังอยู่ในช่วงติดสัด จ้องมองติงเหว่ยที่คิดอะไรตรงไปตรงมาตลอดเวลา ถึงกับกระตุกมุมปาก: “ดีตรงไหน”
ติงเหว่ย: “ดีตรงที่พี่ลู่อยู่กับพี่เสิ่นไง มีพี่เสิ่นอยู่ต้องไม่เป็นอะไรแน่”
อวี๋ซีสีหน้าซับซ้อน อยากพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้
เมื่อไหร่ติงเหว่ยอัลฟาตัวตรงผู้มีสมองคิดตรงไปตรงมาแบบขั้นบันไดจะเข้าใจเสียทีว่าในยามที่ไม่มีอันตราย อัลฟาในช่วงติดสัดนั่นแหละคืออันตรายที่ใหญ่ที่สุด
ทั้งสองตามแผนที่นำทางมาจนถึงบ้านเสิ่นเจ๋อเหวิน