รถของตระกูลเสิ่นจอดอยู่ริมถนน เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีกว่าการสอบจะสิ้นสุด เสิ่นเจ๋อเหวินนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ในรถโดยพิงหน้าต่าง
คนขับรถที่มาส่งเสิ่นเจ๋อเหวินวันนี้ทำงานให้ตระกูลเสิ่นมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่เสิ่นเจ๋อเหวินยังอยู่มัธยมต้นก็มักจะเป็นเขาที่คอยรับส่ง เมื่อเทียบกับลูกน้องธรรมดา เขาดูเหมือนผู้ใหญ่ที่เฝ้ามองเสิ่นเจ๋อเหวินเติบโตขึ้นมาเสียมากกว่า
คนขับกวาดสายตามองรอบ ๆ หน้าโรงเรียนผ่านกระจก
"โดยปกติคนที่มาสอบแข่งขันนี้ก็เป็นนักศึกษากันทั้งนั้น แล้วนี่ยังมีผู้ปกครองมารอข้างนอกอีกเหรอ"
เปลือกตาของเสิ่นเจ๋อเหวินขยับเล็กน้อย กวาดตามองออกไปนอกหน้าต่าง
วันนี้เป็นวันสอบ หน้าโรงเรียนถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกั้นด้วยแถบกั้นเขต มีคนอยู่รอบ ๆ น้อยมาก นอกจากรถแท็กซี่ที่เตรียมรอรับผู้โดยสาร ก็มีเพียงผู้คนทั่วไปที่พักอาศัยอยู่ใกล้ ๆ
มีเพียงชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีน้ำตาลเข้ม นั่งยอง ๆ อยู่ข้างแท่นหินหน้าโรงเรียนพลางสูบบุหรี่ไปพลาง ชำเลืองมองเข้าไปในโรงเรียนเป็นครั้งคราว
แผ่นหลังของชายคนนั้นหนาหนักและโค้งงอเล็กน้อย โครงกระดูกแข็งกระด้าง แม้อยู่ไกลก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความฉ้อฉลและความดุร้ายแบบคนพาลในตลาด
"จอดรอฉันที่นี่" จู่ ๆ เสิ่นเจ๋อเหวินก็วางแท็บเล็ตบนตักลงข้าง ๆ
คนขับหันกลับมาอย่างแปลกใจ "ท่านชายรู้จักคนคนนี้หรือขอรับ"
สีหน้าของเสิ่นเจ๋อเหวินมืดลง "เคยเห็น"
เคยเห็นในเอกสารข้อมูลที่ลูกน้องซึ่งถูกส่งไปยังอำเภอหนิงส่งกลับมา
ที่ปลายเท้าของลู่จิ้นกั๋วมีก้นบุหรี่ตกอยู่หลายอัน
นี่เป็นมวนที่ห้าที่เขาสูบแล้ว ไหงคนยังไม่ออกมาสักที
ข้างตัวเขามีกล่องนมที่ใกล้หมดอายุซึ่งซื้อตอนลดราคากับถุงส้มที่ซื้อจากแผงผลไม้ใกล้ ๆ