[กำลังเรียนรู้พฤติกรรม…ความคืบหน้าการเลียนแบบ 60%]
ลู่ฉือเป็นคนขี้เกียจอยู่แล้ว ในเมื่อเสิ่นเจ๋อเหวินให้เขามาพักที่นี่ เขาก็เลยขนแบบฝึกหัดอะไรต่อมิอะไรมาเขียนที่นี่เสียเลย
สาเหตุหลักคือการต้องมาดูว่าเจ้าสองร้อยห้าชาร์จแบตเต็มหรือยังทุกวันมันลำบากเกินไป เขาขี้เกียจวิ่งทุกวัน
และทุกครั้งที่เขานั่งเขียนโจทย์อยู่ที่โต๊ะข้างนอก เจ้าสองร้อยห้าก็จะอยู่ข้าง ๆ เหมือนเด็กที่อยากรู้อยากเห็นมาก แต่พยายามลดการมีตัวตนให้ต่ำที่สุด คอยสังเกตทุกอิริยาบถของเขา
ลู่ฉือมีสมาธิจดจ่อมากเวลาเรียน เขาเรียนรู้ไปจนถึงดึกดื่นโดยไม่รู้ตัว
ยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ
“นี่ ของว่างตอนดึกของนาย ใช้สมองหนักต้องเติมสารอาหารให้ทัน”
บนจานในมือของเจ้าสองร้อยห้า มีไข่ดาวสีเหลืองทองวางอยู่สองฟอง พร้อมด้วยโจ๊กนมข้าวโอ๊ตหนึ่งถ้วย บนไข่ดาวยังบีบซอสมะเขือเทศเป็นรูปหน้ายิ้มอย่างพิถีพิถันอีกด้วย
ลู่ฉือมีสีหน้าเหม่อลอย ตกอยู่ในภวังค์เงียบงัน
ถูกคณิตศาสตร์ทรมานจนมึนไปเล็กน้อย ผ่านไปหลายวินาที เขาถึงได้นวดคอที่เมื่อยล้า แล้วนึกขึ้นได้ว่านี่คือบ้านของเสิ่นเจ๋อเหวิน
“ขอบใจ”
ลู่ฉือยกมือขึ้น ความเหนื่อยล้าในแววตาจางหายไปเพราะรอยยิ้ม
เจ้าสองร้อยห้ายื่นกรงเล็บจักรกลออกมา ค่อย ๆ เกาหัวที่ลู่ฉือเพิ่งลูบเมื่อครู่เบา ๆ สองที
โจ๊กร้อน ๆ คำหนึ่งลงท้องไป ท้องที่เย็นชาก็รู้สึกดีขึ้นมาก
ลู่ฉือย่อตัวลงบนเก้าอี้ ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ ดึงสติกเกอร์สีสันสดใสแผ่นหนึ่งออกมาจากกลางสมุด
นี่เขาเก็บได้ที่ชั้นล่างของหมิ่นสิง ชั้นล่าง ๆ ของหมิ่นสิงล้วนเป็นเด็ก ๆ ชั้นประถมที่มาเรียนเสริม สติกเกอร์พวกนี้เป็นสิ่งที่ครูใช้กระตุ้นนักเรียน ไม่รู้ว่าใครทำตกไว้บนทางเดินแผ่นหนึ่ง