ปลายเดือนกุมภาพันธ์ อากาศในเมืองหลวงเริ่มอบอุ่นขึ้น อุณหภูมิช่วงเช้ากับกลางวันต่างกันมาก แม้แสงอาทิตย์ยามเที่ยงจะสว่างจ้าและแห้งสบาย แต่อากาศยังคงเย็นเฉียบและแห้งผาก ความหนาวเหน็บยังไม่ยอมจางหาย
ถ้าเป็นอำเภอหนิงทางใต้ ป่านนี้คงมีฝนปรอยต่อเนื่องไม่หยุด ฝนตกแต่ละทีอุณหภูมิก็จะไต่ขึ้นไม่กี่องศา
ในขณะเดียวกัน
"วันนี้พอแค่นี้ก่อน ทุกคนลำบากแล้ว" ห้องประชุมแผนกหนึ่งของเฉินกรุ๊ป ผู้จัดการแผนกประชุมเสร็จก็โบกมือให้ทุกคนออกไป
โดนแจ้งกระทันหันให้มาทำงานล่วงเวลาประชุมวันหยุด ทุกคนทำหน้าบูดบึ้ง สีหน้าแย่เหมือนกันหมด
เฉินโย่วเซวียนดูเวลา
หกโมงเย็นแล้ว ถ้าอยู่ที่โรงเรียน ต่อให้มีคาบเรียนคาบสุดท้ายตอนบ่าย ตอนนี้ก็น่าจะเลิกแล้ว
เฉินโย่วเซวียนมองไปรอบ ๆ คิดในใจว่าเขาก็แค่มาเรียนรู้งานตามแผนกต่าง ๆ ของกรุ๊ป ทำความเข้าใจเนื้อหางานของแต่ละแผนก เขาไม่จำเป็นต้องให้กรุ๊ปจ่ายเงินเดือนให้ จะไปตอนไหนก็ได้
เฉินโย่วเซวียนดึงที่ชาร์จมือถือออก แล้วเดินผ่านเขตสำนักงานออกไปโดยไม่บอกกล่าวใครสักคำ
พอเขาไป คนทำงานล่วงเวลาที่เหลือก็เริ่มซุบซิบกันเบา ๆ
"นี่ลูกชายแท้ ๆ ของประธานกรรมการเราหรือเปล่า ท่าทางวางก้ามใหญ่จริง"
"ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ หรอก เป็นลูกบุญธรรม ลูกแท้ ๆ ไปเริ่มธุรกิจอยู่ข้างนอก ลูกบุญธรรมเลยมาหมุนเวียนเรียนรู้งานระดับล่างที่นี่"
"ยอมเลย แล้วเขาทำจองหองอะไรขนาดนั้น ออกก่อนเวลาก็แล้วไปเถอะ จะทำเสียงเบา ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง"
หัวหน้ากลุ่มของพวกเขาได้ยินคำบ่นของคนกลุ่มนั้นก็กระแอมเบา ๆ สองที
เฉินโย่วเซวียนเดินไปพลางส่งข้อความในกลุ่มแชทกับเพื่อน ๆ
กลุ่มนี้เขาสร้างขึ้นตอนมัธยมปลาย ตอนแรกมีสามสิบกว่าคน ตอนนี้ออกไปเกินครึ่ง เหลือเพียงสิบคน
คนเหล่านี้คือไม่กี่คนที่ยังเต็มใจเป็นเพื่อนกับเขา