คืนมืดลมแรง และเป็นคืนส่งท้ายปีเก่า คนทำงานต่างกลับบ้านไปฉลองปีใหม่กันหมด หิมะบนถนนในหมู่บ้านยังไม่มีใครมาเก็บกวาด
ลู่ฉือกลัวว่าเสิ่นเจ๋อเหวินจะเมาแล้วเดินผิดทาง หรือล้มกลางทาง เลยตัดสินใจไปส่งเขา
ลู่ฉือคล้องแขนของเสิ่นเจ๋อเหวินพาดบ่า
เสิ่นเจ๋อเหวินสูงกว่าเขา รูปร่างก็ใหญ่กว่าเขาหนึ่งรอบ ถ้าจะพาเสิ่นเจ๋อเหวินกลับไปแบบนี้ เอวเขาคงพังแน่
แต่ไม่นานลู่ฉือก็พบว่าความกังวลของเขามันเกินจำเป็น
เสิ่นเจ๋อเหวินหลังจากเมาแล้วมีมารยาทในการดื่มดีทีเดียว ตลอดทางให้ความร่วมมือมาก ก้าวเดินก็มั่นคงดี
ลู่ฉือไม่ได้กลิ่นเหล้าจากตัวเสิ่นเจ๋อเหวินเลย
สงสัยลมข้างนอกจะพัดกลิ่นหายไปหมด
กดรหัสผ่าน ประตูก็มีเสียงดังเบาๆ แล้วเปิดออก
เจ้าสองร้อยห้าไม่อยู่บ้าน ไม่มีใครออกมาต้อนรับ ลู่ฉือยังรู้สึกไม่ชินเลย
บ้านหลังใหญ่เงียบเชียบ เมื่อเซ็นเซอร์จับได้ว่ามีคนกลับมา ไฟตรงหน้าประตูและห้องนั่งเล่นก็สว่างขึ้นอัตโนมัติ เครื่องปรับอากาศอัจฉริยะทั่วบ้านก็ปรับอุณหภูมิให้กำลังสบายและเริ่มทำงาน
ลู่ฉือช่วยพยุงเสิ่นเจ๋อเหวินให้ไปนั่งที่โซฟาใกล้ๆ
“ไม่ข้ามปีกับฉันหน่อยเหรอ อยู่บ้านคนเดียวก็เบื่อแย่”
เสิ่นเจ๋อเหวินเอนตัวไปข้างหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ขาทั้งสองเหยียดออกตามสบาย แววตาเรียบเฉยมองมา
ถ้าเจ้าสองร้อยห้าได้ยินคำพูดนี้ คงจะลดคะแนนความชอบที่มีต่อเสิ่นเจ๋อเหวินลงไปอีก
เพราะนักพัฒนาตั้งโปรแกรมให้มันเป็นหุ่นยนต์งานบ้านอัจฉริยะที่ “เอาใจใส่” ดังนั้นสองเดือนแรกหลังจากถูกเสิ่นเจ๋อเหวินซื้อมา พอมันเห็นว่าเสิ่นเจ๋อเหวินอยู่บ้านหลังใหญ่คนเดียวแล้วดูเหงาๆ ก็พยายามเข้าใกล้เสิ่นเจ๋อเหวินเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเขา