เสิ่นเจ๋อเหวินรู้สึกมาตลอดว่าลู่ฉือน่ารักมาก
ความน่ารักนี้ไม่ใช่ด้านรูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นด้านนิสัยและพฤติกรรม
ทั้งที่ในบางเรื่องเขาขี้อายมาก แต่ปากกลับแข็ง ไม่ยอมอ่อนข้อหรือแสดงความอ่อนแอ พร้อมกับมีความตรงไปตรงมาและพูดจริงใจแบบไร้เดียงสา
“ขอสงวนสิทธิ์ไว้ได้ไหม” เสิ่นเจ๋อเหวินถาม
ลู่ฉือไม่ทันตั้งตัว “สงวนสิทธิ์อะไร”
“สงวนสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจ”
“ทำไมล่ะ”
ลู่ฉือรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีเสมอ
เพราะนี่ไม่ค่อยตรงกับสไตล์ของเสิ่นเจ๋อเหวินเลย ยกเว้นว่าเขามีทางเลือกที่ดีกว่า และคิดว่าการสงวนสิทธิ์นี้เป็นประโยชน์กับตัวเขามากกว่า
เป็นอย่างที่คิด
“เพราะสิ่งที่ฉันอยากทำ ตอนนี้ทำที่นี่ไม่ได้”
เห็นลู่ฉือลังเล
เสิ่นเจ๋อเหวินเอ่ยเสียงเบา “ลำบากใจเหรอ”
ขนตาของลู่ฉือขยับนิดหนึ่ง ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย ตอบช้าลง “เปล่า”
“ถ้าลำบากใจก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ชอบฝืนใจ”
“...”
ลู่ฉือทนไม่ไหวที่สุดเวลาที่เสิ่นเจ๋อเหวินพูดว่า "ไม่เป็นไร" "งั้นไม่เป็นไร" "อ้อ" "เอาเถอะ" อะไรทำนองนี้ รู้สึกเหมือนตัวเองทำให้อีกฝ่ายผิดหวัง
หนังตาของลู่ฉือกระตุก พออ้าปากเสียงก็มีไอเปียกบางๆ เคลือบมาด้วย
ลางสังหรณ์ไม่ดีนั่นปลิวหายไปในทันใด กลายเป็นความรู้สึก “ใครฝืนใจกัน เมื่อกี้ฉันกำลังคิดอยู่ต่างหาก”
ทำซะเหมือนตัวเองกลัว
ลู่ฉือปล่อยมือจากเสื้อของเสิ่นเจ๋อเหวิน เอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย “ฉันตกลง นอกจากนี้คืนนี้นายขออะไรได้อีกหนึ่งอย่าง อะไรที่ฉันตอบสนองได้ก็จะตอบสนองให้หมด”
“ใจกว้างขนาดนี้เลยเหรอ” เสิ่นเจ๋อเหวินหัวเราะน้อยๆ
“ความใจกว้างเป็นแค่หนึ่งในคุณธรรมนับไม่ถ้วนของฉัน”
“งั้นลองพูดมาสิ”
“พูดอะไร”
เสิ่นเจ๋อเหวินโน้มตัวเข้าใกล้ “พูดว่านายก็รักฉัน”
ลู่ฉือตะลึงงัน สองวินาทีต่อมา สีเลือดค่อยๆ กระจายจากติ่งหูขึ้นมาบนใบหน้า
รอสักพักก็ไม่ได้รับการตอบสนอง เสิ่นเจ๋อเหวินอดไม่ได้ ยื่นมือแตะท้ายทอยของลู่ฉือ ก้มลงจูบริมฝีปากที่อ้าเล็กน้อยของอีกฝ่าย