ทุกคำที่เสิ่นเจ๋อเหวินเอ่ย ทำให้ใจของลู่ฉือดิ่งลงทีละน้อย
เขาคิดทบทวนอาการที่เสิ่นเจ๋อเหวินเล่ามาทั้งหมดในหัวอีกครั้ง
เวียนหัว คลื่นไส้ ใจสั่น...
เรื่องเมื่อคืนคงไม่ทิ้งบาดแผลทางใจอะไรไว้ให้เขาหรอกนะ
ลู่ฉือจ้องมองใบหน้าเสิ่นเจ๋อเหวิน ยื่นมือไปจับเสื้อผ้าของเขาเอง "คืนนี้...คืนนี้นายนอนที่นี่เถอะ อย่ากลับเลยนะ"
เสิ่นเจ๋อเหวินพูด "ไม่กลัวพรุ่งนี้เช้ามีคนมาเห็นเหรอ"
ลู่ฉือเก็บความรู้สึกคิดไปเอง หาข้ออ้างให้ตัวเอง "คราวนี้ไม่ต้องให้อั่งเปา คงไม่มีใครตื่นเช้าขนาดนั้นหรอกมั้ง"
เครื่องปรับอากาศในห้องส่งเสียงฟ่อ ค่อย ๆ เริ่มทำงานจริงจัง
ลู่ฉือเพิ่งรู้สึกว่าตั้งแต่เสิ่นเจ๋อเหวินกลับมา เขายังไม่ได้สังเกตใบหน้าของเสิ่นเจ๋อเหวินอย่างถี่ถ้วนแบบนี้เลย
ตอนอยู่ที่อวี้ซาน ลมข้างนอกแรงมาก ผมปลิวจนบังตามาก อีกทั้งฟ้ามืดมาก ทางช่วงนั้นก็ไม่มีไฟ แถมตอนนั้นใจทั้งสองคนก็ว้าวุ่น แม้จะอยู่ใกล้กัน แต่สายตาก็ยังพร่าเลือน
เสิ่นเจ๋อเหวินไม่ได้พูดอะไร สายตาทอดต่ำลง เปลือกตาชั้นเดียวเฉียบคม ดวงตาเรียวเล็กยาวเก็บความสะอาดหมดจด
สายตาเขากับปกติเหมือนเดิม ทอดลงบนลู่ฉือเบา ๆ ขนตากวาดเงาจาง ๆ ใต้ตา เจือจางความดุดันไปบ้าง แต่กลับเสริมด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าอ่อนโยน
ลู่ฉือคิดว่า เสิ่นเจ๋อเหวินมาถึงเร็วกว่าแผนเดิมหลายชั่วโมง เขาคงต้องลดเวลาพักผ่อนของตัวเอง ทำงานล่วงหน้าให้เสร็จ
เสิ่นเจ๋อเหวินไม่ใช่แค่รีดนาทาเจ้าสองร้อยห้า แต่ยังโหดกับตัวเองด้วยเหรอ
ใจของลู่ฉือนี่ไม่ใช่รสชาติที่ดีเลย